บทที่ 400

“อาจารย์หญิง เป็นยังไงบ้าง?”

หลี่เฉินอันเข้ามาสอบถามทันที

“ไม่เป็นอะไรแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่ก็พอแล้ว”

สีหน้าของกู้หว่านเยว่ซีดเผือดเล็กน้อย หลี่เฉินอันเห็นแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด

การเดินทางไม่อาจหยุดรอได้ ทั้งคณะจึงกลับขึ้นรถม้าเร่งการเดินทางต่อไป

“หว่านเยว่ เจ้าพักก่อนเถอะ”

ซูจิงสิ่งมองกู้หว่านเยว่ที่มีท่าทางเหนื่อยล้า รู้สึกสงสารจับใจ

กู้หว่านเยว่กุมหน้าผาก นางมีมิติในการถ่ายทอดความสามารถพิเศษ ร่างกายยังพอทนไหว

แต่ในใจก็เกิดความคิดอยากจะรับลูกศิษย์

“ให้ข้ารับลูกศิษย์หนุ่มสักคนดีกว่า วันหลังจะลองมองหาดู”

หากพบใครสักคนที่มีพรสวรรค์สูงและจิตใจสะอาดบริสุทธิ์ สามารถเป็นผู้ช่วยอยู่ข้าง ๆ ได้

แต่เดิมนางสนใจเด็กสาวอย่างซูจิ่นเอ๋อร์ แต่น่าเสียดายที่ซูจิ่นเอ๋อร์ไม่มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์มากนัก สามารถแยกแยะสมุนไพรง่าย ๆ ได้เพียงไม่กี่ชนิด

แต่กลับสนใจเรื่องอาหารมากกว่า ศึกษาเรื่องอาหารการกินที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัน

“ข้าจะช่วยเจ้าค้นหาด้วยกัน”

ซูจิงสิ่งมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน ยื่นมือออกไปนวดหัวไหล่และแขนของนางอย่างอ่อนโยน

“ความแรงระดับนี้ได้ไหม?”

“อืม สบายจัง”

รถม้าวิ่งไปส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

“พี่สะใภ้ใหญ่ ชายคนนั้นตื่นแล้ว” ซูจิ่นเอ๋อร์เข้ามาเตือน

“ไป เราไปดูกันเถอะ”

ทั้งสองคนมาถึงรถม้าที่อยู่ติดกัน ชายคนนั้นเปิดเผยตัวตนโดยความสมัครใจ

“ข้าน้อยกงจ่างเห้อ”