บทที่ 403

“วางใจเถอะ ไม่มีวันเกิดเรื่อง”

กู้หว่านเยว่วิเคราะห์จึงพูดออกมา

ในเมื่อคนอยู่เบื้องหลังใช้วิธีการวางยา ต้องการไล่พวกเขาออกจากเมืองตะวันไม่ตกดิน

นั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายยังมีหลักฐานไม่มากพอให้ฉีกหน้า เผชิญหน้ากับทหารกลุ่มนี้อย่างเปิดเผยได้

ดังนั้นแม้ร้อนใจก็ยังต้องเสแสร้ง

“ขอบคุณมาก” กงจ่างเฮ่อมองกู้หว่านเยว่หลายหน คิดว่านางคล้ายสหายเก่าก็มิปาน

“ท่านลุงอยู่ที่ใดกัน?”

หลี่เฉินอันร้อนใจจนน้ำลายแตกฟอง “ตอนนี้พวกเรากำลังไปหาเขากระนั้นหรือ?”

กงจ่างเฮ่อพยักหน้า “สหายเกิ่งยังอยู่ที่จวน แต่บัดนี้จวนเกิ่งน่าจะถูกทหารล้อมไว้แล้ว ข้าพาพวกเจ้าไปดูๆ ก่อน”

“ได้”

รถม้าแล่นไปอย่างเชื่องช้า

มาถึงด้านนอกจวนเกิ่ง ดังคาด พบว่าภายนอกถูกทหารสวมชุดฟ้ามากมายล้อมไว้ ประตูสี่ทิศแปดด้านล้วนมีคนเฝ้า ไม่ให้คนเข้าออก

“ไป พวกเราไปดูๆ ที่ร้านชาฟังตรงข้ามก่อน”

กู้หว่านเยว่เสนอให้สืบข่าวจากร้านชา

สองสามคนต่างเห็นด้วย รีบลงจากรถม้า เดินเข้าร้านชา สั่งชามาสองกา

“แม่ทัพเกิ่งท่านนี้ดวงซวยยิ่งนัก ถึงขั้นเป็นไข้ทรพิษ สิ่งนี้ถึงตายเชียวนะ”

เพิ่งนั่งลงก็ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาแล้ว

กู้หว่านเยว่และคนอื่นสบตากันแวบหนึ่ง เงียบปากไม่พูดจารับฟังอย่างรู้ใจกัน

“พูดว่าจะพาทุกคนในจวนเกิ่งไปทิ้งไว้ป่ากระนั้นรึ?”

“แต่นั่นคืออาณาเขตตงโจวนะ มีสัตว์ป่ามากมาย แม่ทัพเกิ่งน่าสงสารยิ่งนัก”

“อย่าสงสารเลย ไข้ทรพิษเชียวนะ ยังรีบไล่ออกไปก่อนจะทำให้ทุกคนเดือดร้อนเถอะ...”

หลี่เฉินอันได้ยินก็เกิดโทสะขึ้นในทันใด ตบโต๊ะอย่างมิอาจอดกลั้น