บทที่ 404

“ขอบคุณเจ้าของร้านมาก ท่านออกไปก่อนเถอะ”

หลี่เฉินอันเอ่ยอย่างกังวล

“ท่านอาจารย์หญิง ด้านนอกมีทหารมากเพียงนี้ พวกเราแค่ไม่กี่คนคล้ายจะเข้าไปไม่ได้”

กู้หว่านเยว่ขยับนิ้ว ต้องการเข้าไปกลับไม่ยาก

เมื่อครู่นางตรวจสอบบ้างแล้ว แม้ประตูจวนเกิ่งมีคนมาก แต่ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ที่ประตูหลัก ประตูรองและประตูหลังมีทหารลาดตระเวนเพียงไม่กี่คน

กู้หว่านเยว่วางแผนช่วยเหลืออย่างหนึ่ง

กงจ่างเฮ่อกลับมีสีหน้าประหลาดใจ ไม่พูดจาแม้คำเดียว มองดูแล้วคล้ายมีเรื่องภายในใจ

“ท่านเป็นอะไร?” กู้หว่านเยว่เห็นเขาคล้ายปิดบังอะไรอยู่

“เปล่า” กงจ่างเฮ่อขมวดคิ้ว กระซิบต่ออีกหนึ่งประโยค “ข้าเพียงกังวล แม้พวกเราเข้าไปอย่างยากลำบากได้แล้ว ก็ไม่แน่ว่าสหายเกิ่งจะยอมจากไปกับพวกเรา”

อย่างไรเสียเกิ่งกวงก็มีวิชายุทธ์สูงมากกว่าเขา ครั้งก่อนเดิมทีสามารถหนีไปกับเขาได้ ปรากฏว่าเขาไม่ยอมไป

“นี่หมายความว่ากระไร?” กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้ว ตกลงเกิดเรื่องใดที่นางยังไม่รู้กระนั้นรึ?

“เฮ้อ ช่างแล้ว รอพวกเจ้าพบเขาก็รู้แล้ว” กงจ่างเฮ่อจิบชาหนึ่งอึก พูดอย่างอารมณ์ไม่ดี

สองสามคนกลับยิ่งงุนงง ทำได้เพียงดื่มชาจนหมด

รอจนกระทั่งสบโอกาสยามองครักษ์เฝ้าประตูฝั่งประจิมเปลี่ยนเวรยาม พวกกู้หว่านเยว่ก็เริ่มเคลื่อนไหว

“จิ่นเอ๋อร์ เจ้าและใต้เท้าฟู่ล้วนไม่มีวิชายุทธ์ พวกเจ้าทั้งสองรออยู่บนรถม้าเถอะ”

ซูจิ่นเอ๋อร์พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ฟู่หลานเหิงรีบพูด “วางใจได้ ข้าจะดูแลจิ่นเอ๋อร์ดีๆ”

กู้หว่านเยว่จูงมือซูจิ่งสิงจากไป สี่คนพลิกตัวข้ามกำแพง ตรงเข้าจวนเกิ่ง

อาจเพราะกลัวถูกไข้ทรพิษแพร่เชื้อใส่ สาวใช้บ่าวรับใช้ล้วนหนีไปแล้ว ภายในจวนไม่มีทหารกล้าเข้ามาเฝ้า ทั้งสี่จึงเคลื่อนไหวสะดวกมาก

“พวกเจ้าตามข้ามา” กงจ่างเฮ่อเดินนำหน้า

สองสามคนมาถึงเรือนของเกิ่งกวงอย่างว่องไว ภายในเรือนยังมีบ่าวรับใช้สองคน

กู้หว่านเยว่ขยับขึ้นไป ทำให้บ่าวรับใช้หมดสติ ต่อมาเข้าห้องชั้นใน

“ท่านลุง!”