บทที่ 405

เห็นเกิ่งกวงจะฉีกผ้าพันแผลที่นางพันไว้อย่างดี กู้หว่านเยว่ระเบิดขึ้นมาในทันใด

คว้าปกคอเสื้อของอีกฝ่าย ตบหน้าเขาหนึ่งฉาด

“แม่ทัพเกิ่ง ท่านอยากตายก็ไม่มีใครห้าม แต่ก่อนท่านตาย ข้าอยากให้ท่านคิดถึงน้องสาวที่ตายไปอย่างไม่เป็นธรรมและหลานชายที่ต้องอยู่เพียงลำพังของท่านดูก่อน หากรู้แต่แรกว่าท่านเป็นตัวไร้ประโยชน์พรรค์นี้ ก็ไม่ควรเดินทางไกลมาช่วยท่าน”

กู้หว่านเยว่เองก็โมโห คนผู้นี้รู้ว่าซ่อมหลอดเลือดยากเพียงใดหรือไม่? เมื่อครู่นางเกือบเหนื่อยตายไปแล้ว

“ท่านลุง?”

หลี่เฉินอันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว รีบเข้ามาจากด้านนอกประตู กงจ่างเฮ่อห้ามเขาไว้

“อย่าเปล่งวาจาที่ดีอันใดกับลุงเจ้า ให้อาจารย์หญิงของเจ้าสั่งสอนเขาเถอะ”

ใบหน้าเล็กของหลี่เฉินอันเกร็งเครียด “ข้าไม่มีวันทำเช่นนั้น!”

จากนั้นมาที่ข้างเตียง สบมองเกิ่งกวง

“ท่านลุง ท่านรู้จักข้าหรือไม่?”

“เสี่ยวอัน?” คลื่นระลอกหนึ่งสะท้อนขึ้นในแววตาของเกิ่งกวง “เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?”

หลี่เฉินอันมองกลิ่นอายความตายทั่วทั้งสรรพางค์กายของเกิ่งกวง ใบหน้าเล็กดำทะมึน

“เหตุใดท่านต้องรนหาที่ตายด้วยเล่า ท่านอาจารย์หญิงช่วยท่านเอาไว้อย่างยากลำบาก พวกเราล้วนมายังเจดีย์หนิงกู่เพื่อช่วยท่านนะ”

เกิ่งกวงอึ้งงัน ใบหน้าสะท้อนความรู้สึกผิด

“เสี่ยวอัน ขอโทษ...แต่ลุงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ”

หลี่เฉินอันกำหมัด ท่านลุงเปลี่ยนไปแล้ว ไม่คล้ายท่านลุงผู้ฮึกเหิมรัศมีเปล่งประกายในภาพความทรงจำของเขา

ขณะเดียวกันเขาโทรมมาก หนวดเครารุงรัง คล้ายพวกขี้เมาก็มิปาน

“ท่านลุง ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? เหตุใดท่านอยากตายนักเล่า?”

หลี่เฉินอันคิดว่าเขาต้องรู้ต้นสายปลายเหตุอย่างชัดเจนก่อน

ตอนนี้เอง กงจ่างเฮ่อที่ยืนอยู่ด้านหลังมิอาจอดกลั้นได้อีกต่อไป สบถด่าเสียงดังลั่น

“ก็แค่หญิงคนหนึ่งมิใช่หรือ? ตกลงเจ้าจะอยู่จะตายเพื่อนางไปถึงยามใด?”

กงจ่างเฮ่อทนพอแล้ว เขาอยากด่าคนตั้งแต่แรก เพียงแต่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องกับเกิ่งกวง จึงกระดากอายจะพูดออกมา