บทที่ 406

คนมากินข้าวเป็นประจำอย่างกงจ่างเฮ่อไปจนถึงสหายเหล่านั้นล้วนมีอาการป่วยเหมือนกัน

นับตั้งแต่กู้หว่านเยว่พูดว่ากงจ่างเฮ่อถูกวางยาพิษ ไม่ใช่ไข้ทรพิษ เขาพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นภายในใจ

นั่นก็คือหลินเสี่ยวฉือตั้งใจวางยาลงในอาหารของพวกเขา ระยะนี้มีนางเป็นตัวแปรเพียงหนึ่งเดียว

“เจ้า เจ้าพูดเหลวไหล...”

เกิ่งกวงส่ายหน้า ยังไม่ยอมเชื่อ

“หากนางเป็นคนวางยาพิษพวกเราจริง เหตุใดนางต้องไปหาหมอ มิหนำซ้ำยังถูกทหารฆ่าตายเพราะสาเหตุนี้อีกเล่า?”

เอ่ยถึงเรื่องนี้ เกิ่งกวงน้ำตาหลั่งรินลงมาแล้ว เจ็บปวดทรมานอย่างหนัก

กงจ่างเฮ่อ ‘แม่ XX มีหนึ่งประโยคไม่รู้พูดได้หรือไม่’

“พวกเจ้าอย่าสนใจข้าอีกเลย ปล่อยข้าไปตามยถากรรมเถอะ” เกิ่งกวงหลับตาลง สีหน้าเจ็บปวด

หลี่เฉินอันเกร็งใบหน้าสบมองเขา อยากพูดอะไรแต่หยุดไว้แล้ว

“ช่างเถอะ พวกเราออกไปก่อน”

บัดนี้เกิ่งกวงอยู่ภายในโลกของตน ยังไม่ได้สติกลับมา

พูดกับเขามากไปก็ไร้ประโยชน์

“เฉินอัน เจ้าอยู่เฝ้าลุงของเจ้าที่นี่ อย่าปล่อยให้เขาเฉือนข้อมืออีก”

กู้หว่านเยว่ขยับนิ้วมือ หากอีกฝ่ายยังกล้าทำเรื่องเหลวไหล เช่นนั้นนางก็ไม่รับปากว่าจะช่วยอีกครั้ง

สองสามคนเดินออกไปด้านนอก กงจ่างเฮ่อยิ้มขมปร่า

“บัดนี้พวกเจ้าก็รู้แล้ว เพราะเหตุใดระหว่างทางข้าจึงไม่พูดออกมากระมัง?”

มีเพียงได้เห็นเองกับตาถึงจะรู้ว่าเกิ่งกวงเสียสติไปเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง