บทที่ 407

กงจางเฮ่อรีบรับยาถอนพิษไป เผยสีหน้าซาบซึ้งใจ

“ฮูหยินซูวางใจได้ ข้าไม่มีวันทำให้เจ้าผิดหวัง”

เขาและเกิ่งกวงอยู่ป้องกันเมืองตะวันไม่ตกดินมานานหลายปี ผู้อยู่ใต้อาณัติแม้ไม่ถึงหนึ่งพันก็มีนับร้อย มิหนำซ้ำล้วนเป็นทหารกล้า ไม่กลัวทำการใหญ่ไม่สำเร็จ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จวนเกิ่งนี้ขอมอบให้ท่านแล้ว พวกเราสองสามีภรรยาไปหาผู้ว่าการอำเภอหลินก่อน”

พูดจบ กู้หว่านเยว่ขยิบตาให้ซูจิ่งสิง ทั้งสองคนจากไปอย่างว่องไวปานเหินบิน

“ข้ายังมิได้บอกพวกเขาว่าจวนผู้ว่าการอำเภออยู่ที่ใดเลยนะ”

กงจ่างเฮ่อขยับขึ้นไปสองก้าว น่าเสียดายเงาร่างคนทั้งสองหายไปแล้ว ทำเสียจนเขาตกตะลึง

“ตกลงคุณชายซูมีฐานะเยี่ยงไรกันแน่ วิชายุทธ์สูงเพียงนี้... ช้าก่อน เขาสกุลซูรึ? คงมิใช่ เขา เขาคือเจิ้นเป่ยอ๋อง?”

ชื่อเสียงของเจิ้นเป่ยอ๋อง ไม่มีทหารป้องกันชายแดนอย่างพวกเขาเหล่านี้คนใดไม่รู้จัก ชนิดที่ว่ากงจ่างเฮ่อยังเป็นเขาเป็นแบบอย่างอีกด้วย

แม้ว่าเจิ้นเป่ยอ๋องถูกยึดทรัพย์เนรเทศ ทว่าภายในใจของกงจ่างเฮ่อ วีรกรรมปราบเผ่าทูเจวี๋ยจนพ่ายแพ้ราบคาบได้จะยังคงอยู่ชั่วนิรันดร์

เขาคือเจิ้นเป่ยอ๋องตลอดกาล!

แบบอย่างเชียวนะ นิ้วมือกงจ่างเฮ่อสั่นๆ

ทางฝั่งนี้ กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงไม่รู้การเปลี่ยนแปลงภายในใจของกงจ่างเฮ่อ ไปพบฟู่หลานเหิงที่ร้านชาก่อน

“สถานการณ์เป็นเช่นไร?”

ฟู่หลานเหิงรีบเอ่ยถาม สองสามคนเข้าไปนานมาก เขายังคิดว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นแล้ว

เห็นทหารหน้าประตูไม่เคลื่อนไหว นี่ถึงข่มความคิดบุกเข้าไปช่วยคนเอาไว้ได้

“เกิดเรื่องเล็กบางอย่าง แต่คนไม่เป็นไร”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงเห็นคนรอบกายพลุกพล่าน ทิ้งเงินไว้หนึ่งก้อน เรียกทั้งสองกลับรถม้า

หลังมาถึงรถม้าแล้ว กู้หว่านเยว่วิเคราะห์สถานการณ์ภายในเมืองตะวันไม่ตกดินกับฟู่หลานเหิงฟังหนึ่งรอบ

สุดท้ายยิ้มตาหยีมองเขา “ใต้เท้าฟู่ ความนัยของท่านคือ...”

ฟู่หลานเหิงยิ้มขมปร่า “บัดนี้ข้าขึ้นเรือลำเดียวกันกับพวกเจ้าสองสามีภรรยาแล้ว ยังมีเหตุผลอะไรให้ลงไปอีกเล่า? ต้องการให้ข้าทำอะไร ข้าจะร่วมมืออย่างเต็มที่”

“สุขใจยิ่งนัก”