บทที่ 408

“ขุนนางชั่ว!”

กู้หว่านเยว่สบถด่าหนึ่งประโยค เป่าผงสีชมพูทำให้แม่ครัวเหล่านั้นหมดสติ ต่อมาโบกมือเก็บอาหารเหล่านั้นไป

ขณะเดียวกันระดับความโกรธของกู้หว่านเยว่ที่มีต่อผู้ว่าการอำเภอหลินเพิ่มขึ้นถึงหนึ่งร้อยแล้ว

“พวกเราไปพบผู้ว่าการอำเภอหลินคนนั้น ดูว่าขุนนางทุจริตรังแกราษฎร์ผู้บริสุทธิ์มีหน้าตาเช่นไร”

“ไป”

ซูจิ่งสิงเห็นภรรยามีโทสะเพียงนี้ ลอบคาดโทษตายให้ผู้ว่าการอำเภอหลินแล้ว

ทั้งสองมาถึงเรือนผู้ว่าการอำเภอหลินอย่างว่องไว

ปรากฏว่าเสียงหนึ่งชายหนึ่งหญิงดังออกจากภายใน

“เกิ่งกวงคนนั้นฆ่าตัวตายแล้ว เจ้าไม่ปวดใจหรือ?”

“ข้าปวดใจอะไร? ร่างกายและหัวใจข้าล้วนมอบให้ท่านตั้งแต่แรกแล้ว ปวดก็ปวดที่ท่านผู้นี้”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงสบตากันแวบหนึ่ง ทั้งสองคนเจาะรูหน้าต่างกระดาษลอบฟังเสียงนินทาที่มุมกำแพงด้วยกัน

“ปากเจ้านี้หวานล้ำโดยแท้ เสี่ยวฉือ รีบใช้ปากหวานๆ ของเจ้าจูบข้าเถอะ”

เสี่ยวฉือ?

หลินเสี่ยวฉือ?!

กู้หว่านเยว่ตกตะลึงพรึงเพริด นี่ไม่ทันระวังก็เจอเรื่องชวนตกตะลึงมากเพียงนี้ไปเสียได้ หลินเสี่ยวฉือถึงขั้นยังไม่ตาย ยังสมรู้ร่วมคิดกับผู้ว่าการอำเภอหลินอีกด้วย!

“แม่นางคนนั้นที่เกิ่งกวงพูดถึงชื่อหลินเสี่ยวฉือกระมัง?”

“เป็นนางนั่นล่ะ”

กู้หว่านเยว่พูดไม่ออกในทันใด มองบรรยากาศภายในห้อง ตัดสินใจให้เกิ่งกวงรับรู้อะไรเรียกว่าฌาปนสถาน

“ท่านรอข้าที่นี่ก่อน”

ขณะพูด กู้หว่านเยว่เคลื่อนย้ายในพริบตาเข้าจวนเกิ่ง หลี่เฉินอันกำลังจับจ้องเกิ่งกวง ป้องกันมิให้อีกฝ่ายคิดไม่ตกกรีดข้อมือตนเองอีก

“ท่านอาจารย์หญิง เหตุใดท่านมาอีกแล้วเล่า?”

หลี่เฉินอันประหลาดใจ

กู้หว่านเยว่ใช้มือฟาดเกิ่งกวงจนหมดสติ จากนั้นแบกอีกฝ่ายอย่างสุขุม

“ข้าพาลุงเจ้าไปก่อน ไม่ต้องตกใจ”

แม้หลี่เฉินอันแปลกใจว่ากู้หว่านเยว่จะพาเกิ่งกวงไปที่ใด แต่เห็นกู้หว่านเยว่ไม่พูด นี่จึงมิได้เป็นฝ่ายเอ่ยถาม

เขาพยักหน้าอย่างเชื่อใจ “เช่นนั้นข้าอยู่ที่นี่รอท่านอาจารย์หญิงกลับมา”