บทที่ 424

แต่ที่จริงแล้ว นางใช้โอกาสกลับไปบ้านเกิดเพื่อใส่ชื่อในบันทึกลำดับเครือญาติ แล้วกำจัดนางเกิ่งให้สิ้นซาก

ต้องรู้ว่าหากนางเกิ่งเสียชีวิต หลี่เฉินอันก็จะไม่มีแม่แท้ ๆ เหลือเพียงสวีหลานผู้เป็นแม่เลี้ยง และสวีหลานก็ไม่เพียงแต่กำจัดอนุภรรยาเกิ่งได้เท่านั้น ยังได้ลูกชายมาคนหนึ่งมาฟรี ๆ อีกด้วย

“เดิมทีสวีหลานไม่ได้อยากจะฆ่าข้า แต่ข้าไปเห็นความผิดของนางเข้า นางจึงอยากปิดปากข้า เลยลงมือกับข้า”

สายตาของหลี่เฉินอันฉายแววหวาดกลัว โชคดีที่วันนั้นเขาไปเข้าห้องน้ำแล้วเห็นเหตุการณ์

ไม่เช่นนั้น เกรงว่าจะยอมรับศัตรูเป็นแม่ และถือว่าสวีหลานเป็นผู้มีพระคุณ!

ผู้อาวุโสลำดับสองครุ่นคิด สวีหลานเป็นคนที่สร้างภาพลักษณ์ได้ดีมาก ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เฉินอันพูดเอง ทุกคนคงไม่สงสัยเลย

แต่เมื่อหลี่เฉินอันพูดเช่นนี้ ก็ดูเหมือนจะมีจุดน่าสงสัยอยู่เหมือนกัน

สุดท้าย ผู้อาวุโสลำดับสองก็ตัดสินใจเข้าข้างหลี่เฉินอัน ถึงอย่างไรหลี่เฉินอันก็เป็นคนสกุลหลี่ ส่วนสวีหลานเป็นเพียงคนนอกตระกูล และยังไม่มีลูกด้วย

หลังจากตัดสินใจแล้ว ผู้อาวุโสลำดับสองก็จัดที่พักให้กับหลี่เฉินอันทันที

“จริง ๆ แล้ว เจ้ากลับมาได้จังหวะพอดี ท่านโหวเป็นอัมพาตจากโรคหลอดเลือดสมองมานานแล้ว...”

หลี่เฉินอันรู้สึกเศร้าใจ เรื่องนี้เขาเคยได้ยินคนอื่นพูดถึงในเมืองแล้ว

“อาจารย์หญิง เราจะไปรวบรวมหลักฐานที่จวนโหวเมื่อไร?”

หลังจากพักผ่อนแล้ว หลี่เฉินอันก็เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ ก่อนหน้านี้เขายังไม่รีบร้อน แต่พอได้ยินว่าท่านพ่อเกิดเรื่อง ก็อดทนรอไม่ไหวแล้ว

“คืนนี้”

กู้หว่านเยว่พิจารณายาสลบที่อยู่ในมือ แล้วยกยิ้มมุมปาก

ยาสลบครั้งนี้แรงกว่าครั้งก่อน ๆ มาก แค่โปรยไปทีเดียว อีกฝ่ายก็ล้มพับได้เลย

เมื่อยามค่ำคืนมาถึง ทั้งสามคนก็พุ่งตัวไปยังจวนโหว

เวลานี้ ภายในจวนโหว สวีหลานกำลังฟังรายงานจากข้ารับใช้ด้วยความโมโห

“เจ้าบอกว่าผู้ว่าการอำเภอหลินตายแล้ว และยังถูกแขวนไว้บนกำแพงเมืองตะวันไม่ตกดิน? ไม่ใช่ว่าเกิ่งกวงโดนพิษไปแล้วหรือ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วคนที่เราส่งไปล่ะ?”

“ตายหมดแล้ว ไม่มีใครรอดกลับมาเลย”

ชายชุดดำพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เขาไม่กล้าพูดว่า ที่ส่งคนออกไปในครั้งนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่รอดชีวิตกลับมาได้