บทที่ 427

“อย่าพูดเลย เจ้าจะมีเงินสักเท่าไหร่กัน”

กู้หว่านเยว่มองร่างเปลือยเปล่าของสวีหลานด้วยความรังเกียจ ไม่อยากจะพูดอะไรมากมาย จึงทุบนางจนสลบไป

มองไปยังเณรน้อยและสวีหลานที่ล้มอยู่บนพื้น กู้หว่านเยว่ก็เอื้อมมือไปจับคอเสื้อด้านหลังของพวกเขา

จากนั้นก็หายตัวไปในพริบตา มาถึงที่หน้าห้องท่านหลี่โหว

“หว่านเยว่?”

ซูจิ่งสิงได้ยินเสียง ก็รีบพุ่งออกมา เมื่อเห็นว่ากู้หว่านเยว่ปลอดภัยดี แต่ก็อดถามไม่ได้ว่า

“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”

“จะไปเป็นอะไรได้ล่ะ”

เห็นความกังวลของซูจิ่งสิง กู้หว่านเยว่ก็แลบลิ้นแล้วอธิบายหนึ่งประโยค

“ท่านก็รู้ว่าข้ามีความสามารถขนาดไหน”

ซูจิ่งสิงรู้ แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

“ต่อไปห้ามทำอะไรคนเดียวเด็ดขาด”

“รู้แล้วน่า”

เมื่อครู่ประตูหินปิดลงเร็วเกินไป กู้หว่านเยว่ไม่ทันได้คิดอะไรมาก ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปเลย

เพราะว่าครั้งนี้ถ้าปล่อยให้สวีหลานหนีไป ต่อไปคงจะยากที่จะหาหลักฐานสำคัญขนาดนี้ได้อีก

“อุโมงค์นั้นตรงไปยังห้องพระเล็ก ๆ ข้าเดาว่าพระปลอมนั่นคงจะมาที่นี่ทุกวันผ่านอุโมงค์นี้ เพื่อมาพบกับสวีหลาน พอเสร็จกิจ ก็กลับไปที่ห้องพระเล็ก ๆ ผ่านทางอุโมงค์”

เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้คนอื่นได้ยินเสียงอะไรจากในห้องของท่านหลี่โหว

คนที่เข้าไปก็มีแค่สวีหลานคนเดียว ทุกคนก็คงคิดว่าท่านหลี่โหวกำลังมีความสุขกับสวีหลาน

“นางชั่ว นางนี่มันหญิงใจทรามชัด ๆ !”

หลี่เฉินอันพุ่งเข้าไป ทุบตีสวีหลานอย่างแรง จนกระทั่งสวีหลานฟื้นขึ้นมา

“เจ้ากล้าทำกับท่านพ่อแบบนี้ได้อย่างไร เจ้ากล้าดียังไง?”

ภายในห้อง หลี่เฉินอันได้อุ้มท่านหลี่โหวไปไว้บนเตียงแล้ว

“เสี่ยวอัน อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม”

กู้หว่านเยว่ถึงกับเหงื่อตก กล่าวกันว่าหลานชายเหมือนลุง หลี่เฉินอันและเกิ่งกวงนี่ก็ใจร้อนเหมือนกันจริง ๆ