บทที่ 426

ชายคนนั้นดูเหมือนจะอดใจรอไม่ไหว

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สวีหลานก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทั้งที่ทำมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว นางก็ยังไม่ท้องเสียที

“ข้าว่าเจ้าคงไม่มีปัญหาหรอกกระมัง?”

สวีหลานมองชายคนนั้นด้วยความสงสัย

คำพูดนี้ไปกระทบความภาคภูมิใจของชายคนนั้น เขาโอบกอดสวีหลานแล้วเอ่ยขึ้น

“ข้ามีปัญหาหรือไม่มีปัญหา เจ้าไม่รู้หรือไร เช่นนั้นก็ให้เจ้ามาลองด้วยตัวเอง!”

เห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะเริ่มต้นบทรักกันอีกครั้ง กู้หว่านเยว่ที่อยู่นอกประตูไม่อยากดูต่อแล้ว จึงพังประตูเข้าไปโดยตรง

สวีหลานและชายคนนั้นกำลังเพลิดเพลินอยู่ในห้วงรัก ไม่คิดเลยว่าจะมีคนบุกเข้ามาจากข้างนอก

ทั้งสองคนหน้าถอดสี จากนั้นสวีหลานก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว กดปุ่มกลไกที่อยู่บนเตียง ผนังก็เปิดออกเผยให้เห็นทางลับ นางรีบวิ่งหนีเข้าไปในทางลับนั้นทันที

ชายคนนั้นดึงกางเกงขึ้น แล้วรีบตามไป

“หยุดนะ!”

กว่าจะคว้าโอกาสนี้มาได้ ซูจิ่งสิงจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร จึงพุ่งไปข้างหน้าแล้วคว้าคอเสื้อด้านหลังของชายคนนั้นไว้

คิดไม่ถึงเลยว่าชายคนนี้ก็มีวรยุทธ์เหมือนกัน เขาถดตัวกลับมาด้านใน หลบไปได้อย่างคล่องแคล่ว

คราวนี้ซูจิ่งสิงไม่ยั้งมืออีกต่อไป เขาเตะเข้าที่เข่าของอีกฝ่ายจนหัก แล้วเหวี่ยงร่างชายคนนั้นกลับเข้าไปในห้อง

“สวีหลานหนีไปแล้ว!” หลี่เฉินอันกัดฟันกรอด

ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไป ตอบสนองเร็วมาก เขาไล่ตามไปไม่ทัน ประตูทางลับก็ปิดลงเสียแล้ว

“หึ นางหนีไม่พ้นหรอก!”

กู้หว่านเยว่พุ่งเข้าไปในอุโมงค์ตามช่องแคบ ๆ นั้น แล้วไล่ตามสวีหลานโดยตรง

“หว่านเยว่!”

ซูจิ่งสิงร้อนใจ อยากจะโยนชายในมือทิ้งไป