บทที่ 430

“ทั้งหมดนั่นก็แค่หลอกเจ้า ใครใช้ให้เจ้าให้เงินข้ามากมายเช่นนั้น ข้าก็ต้องพูดอะไรดี ๆ ให้เจ้าฟังสิ”

“ทะ ท่าน...อุ๊บ!” สวีหลานคงไม่คาดคิดว่าจางเย่ว์จะพูดเช่นนี้ นางโกรธจนกระอักเลือดออกมา แล้วล้มลงไปบนตัวจางเย่ว์อย่างอ่อนแรง

จางเย่ว์เหมือนอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง รีบผลักสวีหลานออกจากตัวเขา

“ตอนนี้พวกท่านคงเชื่อแล้วสินะ ขอแค่พวกท่านปล่อยข้าไป ข้ารับรองว่าจะไม่แก้แค้น

อ้อ แล้วก็ข้ายังสามารถช่วยเป็นพยานให้พวกท่าน เปิดโปงนางด้วย”

ในขณะที่จางเย่ว์กำลังเอาตัวรอด เขาก็ไม่ลืมที่จะหักหลังสวีหลาน

แม้ว่ากู้หว่านเยว่จะเกลียดสวีหลานมาก แต่ในเวลานี้ก็อดสงสารนางไม่ได้

ผู้ชายคนนี้ น่ากลัวมากจริง ๆ !”

“น้องหญิง ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่มีวันเป็นแบบนี้”

ซูจิ่งสิงรีบเอ่ยขึ้น พร้อมกับมองจางเย่ว์ด้วยสายตารังเกียจ เขาตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าอย่างไร ชีวิตของจางเย่ว์ก็ต้องจบลง

“ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ ท่านรักข้า”

สวีหลานยังคงส่ายหัว

“ข้ารู้ว่าท่านรักตัวกลัวตาย นี่ต้องเป็นเรื่องโกหกที่ท่านพูดเพื่อเอาตัวรอดแน่ ๆ ข้าไม่โทษท่านหรอก พี่เย่ว์”

“ไม่ ข้าไม่ได้รักเจ้าจริง ๆ ”

จางเย่ว์กลอกตาไปมา ไม่รู้ว่าสำนึกผิดหรือไม่

“บอกความจริงให้เจ้าฟังก็แล้วกัน ตอนนั้นไม่ใช่ท่านหลี่โหวที่ขู่ให้ข้าไปจากเจ้า แต่เป็นเพราะข้าเองที่เบื่อแล้ว ไม่ต้องการเจ้าแล้ว

ท่านหลี่โหวยังให้เงินข้าก้อนหนึ่ง ข้าก็เลยตอบตกลงไป”

เพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับสวีหลาน กลัวว่าสวีหลานจะแก้แค้น เขาจึงจงใจพูดว่าท่านหลี่โหวขู่ให้เขาจากไป

ต่อมาชีวิตของเขาไม่ราบรื่นนัก แต่สวีหลานกลับกลายเป็นฮูหยินท่านโหวที่มั่งคั่งร่ำรวย แล้วยังตามหาเขา ให้เงินเขาและเลี้ยงดูเขา

เรื่องดีขนาดนี้ เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

“ทะ ท่านจางเย่ว์ หลอกข้าได้เจ็บแสบจริง ๆ !”