บทที่ 435

เมื่อเห็นท่าทางของกู้หว่านเยว่เหมือนจะยิ้มแต้ก็ไม่ยิ้ม มู่หรงอวี้ก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“กู้หว่านเยว่ เจ้ากล้าดูถูกข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”

มู่หรงอวี้เคียดแค้นชิงชังกู้หว่านเยว่มาก ยิ่งกว่าซูจิ่งสิงไปแล้ว สตรีที่ทำให้เขาเสียหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าผู้นี้ เขาเกลียดเข้ากระดูกดำจนอยากให้กู้หว่านเยว่ได้ลิ้มลองรสชาติของการโดนล้อบ้าง

“เจ้าอยากฆ่าข้าหรือ?”

กู้หว่านเยว่นั่งลงอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นยกแก้วชาขึ้นมาแกว่งเล่น

“นี่คืออาณาบริเวณของข้า เจ้าอยากฆ่าข้าดูเหมือนจะยากอยู่ไม่น้อย ไม่สู้เป็นห่วงชีวิตของตัวเองก่อนดีหรือไม่?”

เพียงแวบเดียว เหล่าผู้คุ้มกันของจวนโหวก็ทยอยกันตวัดมีด ข่มขู่ให้มู่หรงอวี้กลัวจนขาอ่อน

ดูท่าคนของจวนโหวผู้นี้จะเชื่อฟังกู้หว่านเยว่

“ข้าคือท่านอ๋อง เจ้ากล้าฆ่าข้า ไม่กลัวว่าเรื่องนี้จะเข้าหูฝ่าบาทหรอกหรือ?”

“หากข้ากราบทูลฮ่องเต้น้อยว่าคลังส่วนตัวของเจ้าแอบซ่อนสมบัติและคลังอาวุธไว้ล่ะ?” กล้าข่มขู่นางนักใช่ไหม ก็คอยดูว่าใครจะข่มขู่ใครกันแน่

“เจ้าเก่งนักนะ！”

มู่หรงอวี้เกิดรู้สึกกลัวขึ้นมา เขาไม่กล้ากราบทูลให้ฮ่องเต้จัดการซูจิ่งสิงและกู้หว่านเยว่ ทั้งยั้งเป็นกังวลว่าซูจิ่งสิงและกู้หว่านเยว่จะรู้อดีตที่น่ารังเกียจของเขา และนำเรื่องนี้กราบทูลฮ่องเต้

หากฮ่องเต้ทรงเกิดความสงสัยในตัวเขาขึ้นมา นั้นก็หมายความว่าเขาถูกศัตรูโจมตีแล้ว

นี่ไม่ใช่เวลามาเสียดายเงิน เขารีบหันไปขยิบตาใส่องครักษ์ลับ “รีบไป!”

“ท่านอ๋อง พวกเราไปกันเถอะ” องครักษ์ลับได้ขว้างระเบิดควันสองลูกใส่หลี่เฉินอัน เวลานั้นสีหน้าของกู้หว่านเยว่ก็เปลี่ยนไป รีบลากหลี่เฉินอันมาไว้ด้านหลังพร้อมกันกลั้นหายใจ

กระทั่งควันพิษเหล่านั้นสลายไป ถึงจะคว้ามือของหลี่เฉินอันเข้ามากล่าวถาม

“เสี่ยวอัน ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ข้าไม่เป็นไร มีอาการเวียนหัวเล็กน้อย” หลี่เฉินอันส่ายหน้า ไม่รู้ว่าในระเบิดควันพิษเหล่านั้นบรรจุอะไรบ้าง ยามสูดดมถึงทำให้เขาหายใจไม่ออก