บทที่ 438

ในตอนนั้นเองเหล่าผุ้อาวุโสของหอบรรพบุรุษออกมาพอดี พวกเขามองหลี่เฉินอันและกู้หว่านเยว่ด้วยความเคารพ

“ชายหญิงคู่นั้นเป็นใคร?” ผู้อาวุโสลำดับสามกล่าวถามด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้าง

“ได้ยินว่าเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตองค์ชายไว้ องค์ชายเรียกพวกเขาว่าอาจารย์ และเชื่อฟังพวกเขามาก”

คนที่อยู่ถัดไปกล่าวไขข้อข้องใจ ผู้อาวุโสลำดับสามสบถด่าอย่างไม่สบอารมณ์

“องค์ชายยังเด็กนัก จึงย่อมอ่อนน้อมถ่อมตนต่อคนนอก เขาไม่ได้เห็นพวกเขาเป็นผู้มีพะคุณอะไรหรอก แค่กลัวว่าเจดีย์หนิงกู่แห่งนี้จะกลายเป็นของคนนอกเท่านั้น”

“ไม่ใช่หรอก” ผู้อาวุโสสกุลหลี่คนอื่นต่างพากันส่ายหน้า

ผู้อาวุโสลำดับสามกลับคิดจริงจัง เขาลูบเคราพลางกล่าวว่า “ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ข้าจะไม่ยอมให้คนนอกเข้ามาวุ่นวายเด็ดขาด”

กู้หว่านเยว่รู้ว่ามีคนไม่พอใจอย่างแน่นอน แต่ในสายตาของนาง นางต้องทำเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าก่อน

“นี่คือแผนที่ของเจดีย์หนิงกู่”

กู้หว่านเยว่คลี่แผนที่ที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะ

“ทิศเหนือคือเมืองตงโจว ทิศใต้คือเมืองหลวงของฮ่องเต้”

นางสร้างความโกลาหลใหญ่โตถึงเพียงนี้ แม้จะบอกว่าห่างไกลจากพระเนตรของฮ่องเต้ แต่ก็เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็วฮ่องเต้ชั่วต้องรู้อยู่ดี

ดังนั้นก่อนที่ฮ่องเต้ชั่วจะลงมือ นางต้องสร้างเจดีย์หนิงกู่ให้แข็งแกร่งก่อน

“ข้าเห็นว่าแม่น้ำมู่ตันแห่งนี้แห้งเหือดแล้ว ข้าตั้งใจจะสร้างหอสังเกตการณ์ที่แม่น้ำมู่ตัน”

แม่น้ำมู่ตันครอบคลุมทั่วทั้งทิศตะวันออกและตะวันตก ซึ่งกลายเป็นป้อมปราการโดยธรรมชาติ หากฮ่องเต้ชั่วอยากโจมตีเจดีย์หนิงกู่ สิ่งแรกคือต้องข้ามแม่น้ำมู่ตันก่อน

ซึ่งหอสังเกตการณ์แห่งนี้สามารถสังเกตภูมิทัศน์โดยรอบและการเคลื่อนไหวของศัตรูได้เป็นอย่างดี

ตราบใดที่มีหอสังเกตการณ์แห่งนี้ ทุกการเคลื่อนไหวของฮ่องเต้ชั่ว พวกเขาสามารถดำเนินการตั้งรับได้ทันที

ซูจิ่งสิงถูปลายนิ้ว