บทที่ 443

“หุบปาก!”

ดูเหมือนว่าผู้ว่าการอำเภอทังรู้ว่ากู้หว่านเยว่จะพูดอะไร จึงรีบห้ามไว้อย่างร้อนใจ ขาที่ไขว่ห้างอยู่ก็วางลง

“นางมาร เจ้าต้องการจะพูดอะไร อย่ามาปล่อยข่าวให้คนตกใจที่นี่”

เหงื่อเย็นเยียบหยดลงมาจากหน้าผากของผู้ว่าการอำเภอทัง หรือว่าความลับของเขาจะถูกเปิดเผยเสียแล้ว?

เป็นไปไม่ได้ แม้แต่คนของสกุลหลี่ก็ไม่รู้

กู้หว่านเยว่บุ้ยปาก ราวกับเห็นหนูเที่ยวกระโดดโลดเต้นไปทั่ว

“ข้ายังพูดไม่จบ ผู้ว่าการอำเภอทังก็ตื่นเต้นไปก่อนแล้ว”

“ฮูหยิน พวกเราไปกันเถอะ”

ยิ่งสบตากับกู้หว่านเยว่มากเท่าไหร่ ผู้ว่าการอำเภอทังก็ยิ่งประหม่ามากขึ้นเท่านั้น รีบดึงมือของทังฮูหยินและทังเหวินขึ้นมากำลังจะออกไป

“ช้าก่อนท่านพี่”

เมื่อครู่ทังฮูหยินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อเห็นผู้ว่าการอำเภอทังกำลังจะออกไป ในใจก็เริ่มสงสัยมากขึ้น

“อย่าเพิ่งรีบร้อนออกไป ข้าอยากฟังว่าที่แม่นางกู้พูดมันหมายถึงอะไรกันแน่ เหตุใดเหวินเอ๋อร์ถึงไม่ใช่ลูกบุญธรรมของสกุลทัง”

“ฮูหยิน อย่าไปฟังผู้หญิงคนนั้นพูดจาไร้สาระ”

ผู้ว่าการอำเภอทังกระทืบเท้า

“นางต้องการสร้างความแตกแยกระหว่างเรา ที่พูดมาไม่มีความจริงสักประโยคเดียว เจ้าอย่าปล่อยให้นางหลอก”

อาจจะเป็นเพราะความประหม่า ฝ่ามือของผู้ว่าการอำเภอทังจึงเริ่มมีเหงื่อออก

ทังฮูหยินก็ไม่ใช่คนโง่เช่นกัน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ความสงสัยในใจของนางค่อย ๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง

ก็เลยไม่มองผู้ว่าการอำเภอทังอีก แต่หันไปหากู้หว่านเยว่แล้วพูดว่า

“แม่นางกู้ เมื่อครู่ที่เจ้าพูดหมายถึงอะไรกันแน่?”

กู้หว่านเยว่เหลือบมองผู้ว่าการอำเภอทัง ผู้ว่าการอำเภอทังผู้นี้มีความอดทนจริง ๆ ปกปิดภรรยาของตัวเองได้นานขนาดนี้

“ทังเหวินเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของผู้ว่าการอำเภอทัง ท่านไม่รู้เลยหรือ?”

เดิมทีในใจของผู้ว่าการอำเภอทังยังคงยึดติดกับความโชคดี แต่เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หว่านเยว่ เขาก็แทบจะกระโดดขึ้นมาทันที

“คนต่ำช้า นี่เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอะไร ข้ามั่นคงต่อฮูหยินมาโดยตลอด ไม่เคยเปลี่ยนใจ เจ้ากำลังกล่าวหาข้า!”

ว่าแล้วก็ปรี่เข้ามาหากู้หว่านเยว่