บทที่ 444

ตอนนั้นเพราะเรื่องนี้ ทังฮูหยินยังรู้สึกว่าตัวเองขี้ระแวงไปเรื่อย ทำให้นายอำเภอทังเสียหน้า รู้สึกผิดต่อเขาเป็นอย่างมาก

ในเวลานั้นทังเหวินเข้าไปในจวน นายอำเภอทังจับความรู้สึกผิดของนางได้

“ส่งคนไปที่ตรอกไป่ฮวา พาผู้หญิงคนนั้นมานี่”

ทังฮูหยินสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากสงบสติอารมณ์ลง ก็หาเก้าอี้มานั่ง

“ฮูหยิน ถ้ามีอะไรจะพูด เรากลับไปค่อยคุยกัน...”

สีหน้าของนายอำเภอทังดูหม่นหมอง ทังฮูหยินเมินเฉยเขาอย่างสิ้นเชิง

ไม่นานหลังจากนั้น หญิงชราสองคนก็พาสตรีที่ออกเรือนแล้วแต่ยังพราวเสน่ห์เห็นแล้วก็หลงรักคนหนึ่งเข้ามา

“ฮูหยิน ผู้หญิงคนนี้ชื่อหลิ่วเหนียง”

“ทำไมต้องจับข้า ข้าทำผิดอะไร?” ทันทีที่หลิ่วเหนียงเข้ามาก็พูดด้วยความหวาดกลัว

ทังฮูหยินไม่พลาดจังหวะที่นายอำเภอทังเห็นนาง สายตาที่หวาดหวั่นนั้น แววตาของนางเผยความผิดหวังออกมาอย่างรุนแรง

เดิมทีเคยคิดว่านางกับนายอำเภอทังมีความรักต่อกันอย่างหาที่เปรียบมิได้ แต่สุดท้ายปรากฏว่าตัวตลกกลับกลายเป็นนางเอง?

คำนวณจากการตั้งครรภ์สิบเดือน หญิงผู้นี้ได้รับการเลี้ยงดูอยู่ข้างนอกมาอย่างน้อยเจ็ดปีแล้ว

“ท่านอยู่กับนางมานานแค่ไหนแล้ว”

เมื่อยอมรับความจริงแล้ว ท่าทีของทังฮูหยินกลับยังสงบนิ่งจนน่ากลัว

นายอำเภอทังยังต้องการโต้แย้ง “เอ่อ ฮูหยิน เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร ข้าไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ เคยอยู่กับนางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ยังจะเสแสร้งอยู่อีกใช่ไหม?”

ทังฮูหยินส่งสายตาให้แม่นมทั้งสอง แม่นมทั้งสองรีบเดินเข้าไปหา จับหลิ่วเหนียงไว้คนละข้างซ้ายขวา จากนั้นก็ง้างฝ่ามือตบใบหน้าอันบอบบางของนางทั้งซ้ายและขวา

“โอ๊ย เจ็บ เจ็บมาก ฮูหยิน ท่านกำลังทำอะไรน่ะ ปล่อยข้าไปเถอะ เจ็บมากเหลือเกิน!”