บทที่ 452

“แม่นางกู้ หากเจ้ายินดีไปรักษาลูกสาวที่จวนข้า ภายภาคหน้าข้าจะตกรางวัลเจ้าอย่างงาม”

ผู้อาวุโสลำดับสามครุ่นคิดภายในใจ บางเรื่องเขาอดทนได้ก็ต้องอดทน

ขอเพียงกู้หว่านเยว่ไม่ทำเลยเถิดเกินไปนัก ภายภาคหน้าก็ไม่เป็นปรปักษ์กับกู้หว่านเยว่อีกแล้ว

กู้หว่านเยว่ได้พบบ่าวรับใช้สกุลหลี่ ก็เพราะผู้อาวุโสลำดับสามดูเบา จึงไม่ยินดีช่วยเหลือ

บัดนี้ผู้อาวุโสลำดับสามมาเชิญด้วยตนเองแล้ว นางย่อมไม่ปฏิเสธ ยกมุมปากยิ้มทีหนึ่ง

“รบกวนผู้อาวุโสลำดับสามรอสักครู่ ข้าจะไปหยิบกล่องยาของข้า”

พูดไป หมุนตัวไปหยิบกล่องยา พูดเสียงเรียบ “ไปเถอะ”

“น้องหญิง ข้าไปกับเจ้า” ซูจิ่งสิงรีบตามติดข้างกายกู้หว่านเยว่ กลัวกู้หว่านเยว่ออกไปแล้วถูกรังแก

ผู้อาวุโสลำดับสามผินมองซูจิ่งสิงแวบหนึ่ง ใคร่ครวญภายในใจ ดีร้ายอย่างไรเจิ้นเป่ยอ๋องก็เป็นชายชาตรีคนหนึ่ง เหตุใดเป็นทาสเมียเช่นนี้?

ทว่าเขาคล้ายไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้ เพราะเขาเองก็เป็นทาสเมียคนหนึ่งเฉกเช่นเดียวกัน

“ไป”

สองสามคนขึ้นรถม้า กู้หว่านเยว่ยังนั่งรถม้าของตน ผู้อาวุโสลำดับสามนำทางอยู่ข้างหน้า

ระหว่างทาง ผู้อาวุโสลำดับสามเร่งความเร็วอย่างอดไม่ได้ เห็นได้ชัดว่ากังวลอยู่บ้าง

รอมาถึงจวนบ้านสามแล้ว ไม่พูดพร่ำให้มากความ นำทางกู้หว่านเยว่เข้าไปโดยตรง

“รีบดูอาการลูกข้าเถอะ” ฮูหยินสามหลี่อยู่ข้างเตียงกำลังร้องไห้กลายเป็นคนเจ้าน้ำตา เห็นกู้หว่านเยว่มาแล้ว รีบลุกขึ้นต้อนรับกู้กว่านเยว่ ไม่พูดพร่ำก็พูดว่า “แม่นางกู้ เจ้าจะต้องช่วยลูกสาวข้านะ ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น”

ผู้อาวุโสลำดับสามไม่พูดจา เขานึกถึงเรื่องที่ตนเองสร้างความลำบากให้กู้หว่านเยว่ก่อนหน้านี้ขึ้นได้ กังวลกู้หว่านเยว่มาแล้ว แต่ก็อาจวางอุบายอำมหิตอะไร

ดังนั้นเขาจึงอยู่จับตามองที่นี่ ป้องกันมิให้กู้หว่านเยว่ทำร้ายหลี่ชิวเตี๋ย

กลับมองเห็นกู้หว่านเยว่ตั้งสมาธิ ท่าทีเคร่งขรึมอย่างมาก ตรวจอาการของหลี่ชิวเตี๋ยก่อน จากนั้นวางกล่องยาลง เริ่มจับชีพจรอีกฝ่าย

“แม่นางกู้ เป็นเช่นไร?”