บทที่ 453

ผู้อาวุโสลำดับสามสงสัยวิชาแพทย์ของกู้หว่านเยว่ขึ้นมาในทันใด หาไม่แล้วก็เป็นนางยังแค้นใจ ตั้งใจหลอกพวกเขา

กู้หว่านเยว่เดาะลิ้น เอ่ยปากอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเดินทางมาเพื่อหลอกท่านกระนั้นรึ?”

“แม่นางกู้ พวกเรามิได้หมายความเช่นนี้”

ฮูหยินสามนี่ถึงมองเห็นว่ากู้หว่านเยว่กำลังตั้งครรภ์ ไฉนเลยจะมีหญิงตั้งครรภ์มาหลอกคนได้เล่า? กู้หว่านเยว่ยอมช่วยเหลือก็คือไว้หน้าพวกเขาแล้ว พวกเขาจะเสียมารยาทไม่ได้เป็นอันขาด

“ท่านหุบปาก ดีร้ายอย่างไรลูกสาวก็กำลังเผชิญหน้ากับอันตราย ท่านอย่าได้สร้างความวุ่นวายเป็นอันขาด”

“ข้า...” ผู้อาวุโสลำดับสามอึดอัดใจ นี่เขากำลังสร้างความวุ่นวายอะไร กำลังร้อนใจจนไม่รู้สมควรทำเยี่ยงไรต่างหาก

“แม่นางกู้ เจ้าอย่าขุ่นเคืองไปเลย ข้าเชื่อเจ้า ในเมื่อเจ้าพูดว่าชิวเตี๋ยมิได้ป่วย เช่นนั้นตกลงนางเป็นอะไรกันแน่?”

ฮูหยินสามถามต่อ บัดนี้นางกังวลลูกสาวที่ยังนอนหมดสติอยู่ตลอดของตนที่สุด

กู้หว่านเยว่เองก็ล้มเลิกการแกล้งปิดเงียบไว้ พูดตามสัตย์จริง

“ทังฮูหยินนี่คือป่วยใจ เรื่องของทังต่าทำร้ายนางหนักมากเกินไป นางไม่ยินดีฟื้นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริง ดังนั้นจึงเลือกใช้วิธีนี้หลบหนี ทำให้ตนเองหลับใหลอยู่ตลอด”

“ป่วยใจ”

ฮูหยินสามและผู้อาวุโสลำดับสามสบตากันแวบหนึ่ง สายตาเปี่ยมความร้อนใจ

แม้ยุคสมัยโบราณไม่มีโรคซึมเศร้าคำจำกัดความนี้ แต่ก็มีคนเป็นโรคซึมเศร้าป่วยและตายไป

ทุกคนล้วนรู้ว่าอารมณ์ดีร้ายล้วนส่งผลกระทบต่อร่างกาย

นึกถึงลูกสาวต้องเป็นเช่นนี้เพราะทังต่า ผู้อาวุโสลำดับสามพิโรธหนัก

“ไอ้สวะสมควรฆ่าให้ตายพันครั้งคนนี้ ข้าจะไปฆ่าเขา!”

“ห้ามเขาไว้!”

ขมับกู้หว่านเยว่เต้นตุบๆ ผู้อาวุโสลำดับสามท่านนี้วู่วามเกินไปแล้ว พูดว่าลมกลับเป็นฝน [1] ไปเสียได้

“ไยจึงห้ามข้า ในเมื่อชิวเตี๋ยหมดสติไม่ฟื้นเพราะไอ้สวะคนนั้น ข้าย่อมต้องสั่งสอนเขาดีๆ!”

“หากท่านฆ่าทังต่าคนนั้นจริง ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าลูกสาวจะตื่นขึ้นมาอีกเลย”

“อะไรนะ?” ผู้อาวุโสลำดับสามตกตะลึงดาบหล่นลงแล้ว “เพราะเหตุใด?”

“ทังฮูหยินหมดสติไม่ฟื้นเพราะทังต่า หากท่านฆ่าทังต่า นั่นเท่ากับว่าตัดปมของเรื่องนี้ไป นางไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวอีกแล้ว ยังฟื้นขึ้นมาทำอะไรเล่า ท่านฆ่าทังต่าไม่เพียงไม่สามารถช่วยนางได้ ยังทำร้ายนางอีกด้วย”

กู้หว่านเยว่พูดอย่างเอือมระอา