บทที่ 456

“หากฮูหยินจดจำบุญคุณของข้าไว้จริง มิสู้พบผู้อาวุโสลำดับสามและพูดดีๆ”

เรื่องกู้หว่านเยว่เรียกผู้ว่าการอำเภอสองสามท่านไปที่จวนโหว ฮูหยินสามเองก็ได้ยินแล้ว นางได้ยินผู้อาวุโสลำดับสามสบถด่าอยู่ภายในบ้านนานทีเดียว

เพียงกู้หว่านเยว่เอ่ยปาก นางก็เข้าใจความนัยแล้ว รับคำเสียงเข้ม

“แม่นางกู้วางใจได้ ข้ามีแผนแล้ว”

พูดจบ นางลอบมองซูจิ่งสิงทางด้านข้างแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าซูจิ่งสิงเป็นปกติ ลอบถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“เช่นนั้นข้าขอลาแล้ว ฮูหยินสาม ไว้พบกันใหม่”

เป้าหมายสำเร็จแล้ว กู้หว่านเยว่ไม่มีเหตุผลให้อยู่ต่อ พยักหน้าบอกลา

“อืม”

ฮูหยินสามมองเงาคนทั้งสองพลางถอนหายใจ นึกบางอย่างขึ้นได้ รีบหมุนตัวไปพบผู้อาวุโสลำดับสาม

“เกิดเป็นคนต้องฉลาด เมื่อแรกชิวเตี๋ยจะแต่งงานกับทังต่าให้ได้ ข้าคิดว่าทังต่ามิใช่คนดี ความจริงพิสูจน์แล้ว เป็นเช่นนั้นดังคาด บัดนี้ข้าคิดว่าแม่นางกู้และซูจิ่งสิงมิใช่คนรังแกง่าย หวังว่านายท่านจำไม่เป็นปรปักษ์กับพวกเขาอีก หาไม่แล้วเป็นไปได้มากว่าคนบาดเจ็บก็คือตนเอง”

ฮูหยินสามพร่ำบ่นไปแล้วหนึ่งยก หลี่เฉิงเต๋อกลับไม่เก็บมาใส่ใจ เบ้ปากพูดอย่างโอหัง

“เจดีย์หนิงกู่เป็นของสกุลหลี่ พวกเขายึดครองอาณาเขตสกุลหลี่ ต้องการให้ข้ายอมรับพวกเขา ไม่ง่ายเพียงนั้น!”

“เฮ้อ ท่าน ท่านเจ้าคนดื้อรั้น!” ฮูหยินสามโมโหพูดไม่ออก ครุ่นคิดภายในใจดีที่สุดคือวันนี้มาเร็วหน่อยเถอะ ประเดี๋ยวนางจะเปี่ยมความกังวลใจ

ทางด้านนี้ กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงเพิ่งกลับถึงจวนโหว หลี่เฉินอันก็รีบเข้ามาต้อนรับ

“ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์หญิง พวกท่านไม่เป็นไรกระมัง?”

เมื่อคืนทั้งสองคนมิได้กลับมา หลี่เฉินอันร้อนใจมาก

ได้ยินมาว่าพวกเขาไปที่จวนบ้านสาม วู่วามไปรบกวนถึงที่ย่อมไม่ดี ทำได้เพียงรออยู่ที่บ้าน

เพียงกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงกลับมา หลี่เฉินอันก็รีบเข้ามาทักทายปราศรัย