บทที่ 457

นางเพียงกวาดทรัพย์สินคลังส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ มิได้แตะต้องท้องพระคลังหลวงเลยแม้แต่น้อย เหตุใดราชสำนักไม่บรรเทาทุกข์เล่า?

หรือว่าฮ่องเต้ชั่วนำเงินจากท้องพระคลังหลวงออกมาเสพสุขแล้ว?

นึกถึงจุดจบของคนสกุลจี้ ทันใดนั้นนางคิดว่านี่เป็นไปไม่ได้

สายตาซูจิ่งสิงดำทะมึน เอ่ยเสียงเรียบ “หากฮ่องเต้ชั่วโง่เขลาเบาปัญญาเพียงนี้ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องประทับบนบัลลังก์มังกรอีกต่อไปแล้ว”

เขาเสี่ยงอันตรายเข่นฆ่าศัตรูในสนามรบปกป้องบ้านเมือง มิใช่เพื่อให้ฮ่องเต้ชั่วทำลายเช่นนี้

“ต้องเร่งมือสร้างเจดีย์หนิงกู่เสียแล้ว”

กู้หว่านเยว่ถูปลายนิ้วเล็กน้อย รอสร้างเสร็จแล้ว ก็สามารถมอบดินแดนในอุดมคติแห่งหนึ่งให้ผู้ลี้ภัยได้

ขณะเดียวกัน ก็สามารถรับสมัครทหารซื้อม้าได้อย่างอิสระ นางหวังอย่างยิ่งให้ถึงวันนี้

“เอาล่ะ เหลืออีกเพียงครั้งเดียวแล้วเจ้าค่ะ”

การฝังเข็มจบลงโดยไม่รู้ตัว

กู้หว่านเยว่เก็บเข็มเงิน พูดยิ้มๆ

“หลังฝังเข็มครั้งสุดท้าย นายท่านผู้เฒ่าก็สามารถหลุดพ้นจากผงพระจันทร์เสี้ยวได้แล้ว นับแต่นี้ไปก็ไม่ต้องถูกคนบังคับอีก”

นายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นรู้ว่าพิษภายในร่างกายตนใกล้ถูกถอนออกตั้งนานแล้ว แต่ได้ยินกู้หว่านเยว่พูดเช่นนี้ ก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างไร้ที่สิ้นสุดภายในใจ รีบลุกขึ้นโคกคำนับ

“ขอบคุณนายหญิงมาก”

กู้หว่านเยว่ไม่สามารถรับการทำความเคารพอย่างเต็มรูปแบบเช่นนี้ได้ รีบพูดว่า

“นายท่านผู้เฒ่ารีบลุกขึ้น นี่เป็นเรื่องที่ข้ารับปากอวิ๋นมู่ไว้ ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”

“นายหญิงเกรงใจแล้ว”

นายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นรู้ดี เขาและกู้หว่านเยว่หาใช่มิตรหาใช่ศัตรู

ในเมื่อกู้หว่านเยว่ได้ป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลไปแล้ว เดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องถอนพิษให้เขา

บางทีอาจสามารถทำเหมือนผู้ลึกลับ ใช้ผงพระจันทร์เสี้ยวควบคุมเขา เพื่อทำให้คนสกุลอวิ๋นเชื่อฟัง