บทที่ 458

ชิงเหลียนดื่มน้ำอุ่น ถอนหายใจเสียงแผ่ว “ฮูหยินช่างเป็นคนใจดีมีเมตตาโดยแท้ ดีต่อผู้อยู่ใต้อาณัติอย่างพวกเราเพียงนี้ เพราะเหตุนี้นายท่านถึงชอบฮูหยิน พวกเขาก็คือคู่รักสวรรค์สร้าง”

หงเจากัดเกี๊ยวหนึ่งคำ “ภายภาคหน้าพวกเราต้องปรนนิบัติฮูหยินดีๆ”

“เจ้าพูดถูก ภายภาคหน้าพวกเราต้องปรนนิบัติฮูหยินดีๆ”

ทั้งสองกินอาหารเสร็จ รีบพิงรถม้าพักผ่อนเติมพลัง

ภายในรถม้า กู้หว่านเยว่เข้าระบบอ่านตำราวิธีเก็บน้ำมันก๊าด รอจนกระทั่งร่างกายรู้สึกง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงออกมานอนหลับ

วันต่อมา ฟ้าสว่าง รถม้าออกเดินทางไปยังหมู่บ้านสือหานต่อ

ก่อนฟ้ามืด รถม้าก็นับว่ามาถึงภายนอกหมู่บ้านสือหานแล้ว

ทว่าขบวนคนกลับถูกฉู่เฟิงขวางไว้ก่อนเข้าหมู่บ้านสือหาน

“นายท่าน มู่หรงอวี้ลอบพาเถาเอ๋อร์เข้าหมู่บ้านสือหานแล้ว”

กู้หว่านเยว่ได้ยินก็เลิกคิ้ว นางรู้มู่หรงอวี้ต้องไม่ยอมอยู่เฉย วางแผนชั่วอยู่ภายใจอย่างแน่นอน

นางเดาได้ถูกต้องดังคาด นี่เพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เขาก็มิอาจอดทนไหวมายังหมู่บ้านสือหานแล้ว

“รู้ว่าเขาต้องการทำอันใดหรือไม่?”

“มองดูแล้วคือกำลังวางแผนอะไร” ฉู่เฟิงพูดอย่างกังวล “เถาเอ๋อร์คล้ายมอบอาวุธร้ายกาจมากบางอย่างให้เขา เขาต้องการใช้มันต่อสู้กับนายท่านและฮูหยิน”

“อาวุธร้ายกาจมาก?” กู้หว่านเยว่หรี่ตาลง

“ใช่แล้ว อาวุธนั้นพิเศษมาก ข้าน้อยไม่เคยเห็นมาก่อน เพียงได้ยินเสียงของมันดังขึ้นทีหนึ่ง คนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว”

ฉู่เฟิงขมวดคิ้ว เพราะอาวุธนั้นอันตรายมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเข้าใกล้

ประการแรกกลัวแหวกหญ้าให้งูตื่น ประการที่สองกลัวต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น

“ของสิ่งนี้...”

กู้หว่านเยว่ลูบปลายคางครุ่นคิด อิงตามการหยั่งเดาของนาง เถาเอ๋อร์น่าจะเป็นผู้แต่งต้นฉบับ อาจเพราะเนื้อหาต้นฉบับถูกตนเองเปลี่ยนแปลง ดังนั้นนางจึงเข้ามาแล้ว

ในเมื่อล้วนเป็นผู้ข้ามภพเหมือนกัน เช่นนั้นนางมีนิ้วทอง [1] ติดตัว ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ฟังจากคำจำกัดความของฉู่เฟิงแล้ว ที่อีกฝ่ายนำออกมาน่าจะเป็นปืนกระมัง?

หากเป็นปืนจริง เช่นนั้นนางก็มีอันตรายมากยิ่งขึ้นแล้ว กู้หว่านเยว่ไม่มีวันปล่อยให้คนอันตรายเพียงนี้มีชีวิตอยู่ต่อไปและกลายเป็นภัยคุกคามของตน

นางจะต้องหาทางจัดการเถาเอ๋อร์ให้ได้

“ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใด?”