บทที่ 459

“เคลื่อนย้ายในพริบตาเข้าไป”

กู้หว่านเยว่ขยิบตาให้ซูจิ่งสิง จับมือซูจิ่งสิงไว้ ทั้งสองคนเคลื่อนย้ายในพริบตาเข้าเรือนสกุลเฉินโดยตรง

ยังดีเคลื่อนไหวว่องไวมากเพียงพอ ไม่ถูกคนของมู่หรงอวี้พบเข้า

“ขึ้นหลังคา”

กู้หว่านเยว่ชี้ขึ้นไปบนหลังคา เรือนส่วนใหญ่ของหมู่บ้านสือหานล้วนคือเรือนหิน บ้านหัวหน้าหมู่บ้านเฉินอาจไม่เป็นเช่นนั้น นั่นคือเรือนดินโคลนอบอุ่นยิ่งกว่า

ทั้งสองมาถึงหลังคา กู้หว่านเยว่เปิดกระเบื้องและมองลงไป

ภายใต้แสงเทียน มู่หรงอวี้กำลังจับมือเถาเอ๋อร์ เอ่ยกับนางอย่างหวานซึ้ง

“เถาเอ๋อร์ เจ้าคือดาวนำโชคของข้าโดยแท้ หากครั้งนี้ทำสำเร็จ ข้าจะถวายฎีกาต่อฝ่าบาทแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาของข้า”

“เพคะ”

ใบหน้าเถาเอ๋อร์เผยแววเขินอาย

“ท่านอ๋องวางใจได้ มีอาวุธลับนี้แล้ว ท่านอ๋องต้องไม่แพ้เป็นแน่ ยังไม่ต้องพูดถึงองครักษ์ลับที่ซูจิ่งสิงวางไว้ในหมู่บ้านสือหาน ต่อให้เขามาด้วยตนเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาวุธลับนี้”

ภายในถ้อยวาจาของเถาเอ๋อร์เปี่ยมความเชื่อใจต่ออาวุธลับนี้มาก

ทำเสียจนกู้หว่านเยว่แปลกใจมาก มองหนึ่งรอบแล้วกลับไม่เห็นว่าอาวุธลับอยู่ที่ใด นางยื่นมือโรยผงยาสลบลงไปโดยตรง

เห็นมู่หรงอวี้และเถาเอ๋อร์หมดสติไปแล้ว ทั้งสองเคลื่อนย้ายในพริบตาเข้าห้อง

“ท่านพี่ เบาเสียงหน่อย อย่าทำให้พวกเขาตกใจ”

บัดนี้กู้หว่านเยว่สงสัยมากว่าตกลงอาวุธลับของเถาเอ๋อร์คืออะไร ดังนั้นจึงค้นหากล่องตู้ภายในห้อง

“น้องหญิง เจ้ามาดูนี่”

จู่ๆ ซูจิ่งสิงก็เปล่งเสียงออกมา หยิบของสิ่งหนึ่งออกจากตัวมู่หรงอวี้ สีหน้าสงสัย

เขาเคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อน คล้ายกับปืนพกที่กู้หว่านเยว่มอบให้ตนเอง แต่ก็ไม่คล้ายเท่าใดนัก