บทที่ 460

ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วเอ่ยถาม

เขาคิดว่าครั้งนี้มู่หรงอวี้พาคนมาไม่น้อย หากไม่จัดการให้หมดในคราวเดียว ภายภาคหน้าก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของนางหยางและพวกซูจิ้งได้

มิสู้อาศัยครั้งนี้ทำให้มู่หรงอวี้เจ็บหนักเสียเลย

“มี”

กู้หว่านเยว่รู้ชัดถึงความนัยของซูจิ่งสิง

นางหยิบปืนไฟขึ้นมา เล่นอยูในมือครู่หนึ่ง จากนั้นหยิบสลักเกลียวป้องกันเหล็กตกออก โยนใส่กระเป๋า

สุดท้ายให้ซูจิ่งสิงวางกลับเข้าไปใหม่อีกครั้งอย่างแฝงเจตนาร้าย

“เอาของสิ่งนี้ไป ปืนไฟก็หมดประสิทธิภาพแล้วหรือ?”

ซูจิ่งสิงเอ่ยถามอย่างสงสัย

“แน่นอน ไม่เพียงหมดประสิทธิภาพ ยังทำให้มู่หรงอวี้มีปัญหาอีกด้วย”

กู้หว่านเยว่เผยรอยยิ้มชั่วร้าย เอียงศีรษะพูดอย่างซุกซน

“เดิมทีของสิ่งนี้ก็ไม่มั่นคงอยู่แล้ว เถาเอ๋อร์กล้าให้ เขาเองก็กล้าใช้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้เขาสัมผัสดูสักหน่อย อะไรเรียกว่าแค่เช็ดปืนก็โดนลูกหลง”

“ได้ เช่นนั้นข้าใส่กลับไป”

ซูจิ่งสิงพยักหน้า เขาเชื่อภรรยาตนอย่างไร้ข้อกังขา ในเมื่อน้องหญิงพูดว่าไม่เป็นไร เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร

ซูจิ่งสิงใส่ปืนกลับเข้าตัวมู่หรงอวี้ กู้หว่านเยว่ค้นตัวมู่หรงอวี้อีกครั้ง พบว่าเขาไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้วจริงๆ ตั๋วเงินเล็กน้อยก็ไม่มี เบ้ปากอย่างผิดหวัง

“อยู่ที่นี่นานไม่ได้ พวกเรารีบไปเถอะ เมื่อถึงเวลาก็มีละครฉากสนุกให้ดูแล้ว”

ระหว่างพูด ทั้งสองคนเคลื่อนย้ายในพริบตาจากไป องครักษ์ภายนอกไม่ได้ยินเสียงตอบของมู่หรงอวี้ รีบเดินเข้ามา

เพียงเห็นว่ามู่หรงอวี้และเถาเอ๋อร์หมดสติบนโต๊ะ ตกตะลึงหน้าถอดสี รีบปลุกทั้งสองคนให้ตื่น

“ท่านอ๋องท่านไม่เป็นไรกระมัง ตื่นเร็วเข้า!”

ครู่ต่อมามู่หรงอวี้จึงตื่นขึ้น มองรอบกายอย่างงุนงง