บทที่ 461

เขากลัวที่จะสูญเสีย

“นายท่าน อาวุธลับนี้มีสำหรับคนรุ่นต่อๆ ไปเท่านั้น มีมันอยู่ ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ท่านได้”

เถาเอ๋อร์ไม่ชอบให้สิ่งของของตนถูกสงสัย มันทำให้นางอับอาย

นับตั้งแต่ที่กู้หว่านเยว่ช่วยซูจิ่งสิงไว้ โครงเรื่องทั้งหมดก็เปลี่ยนไป

ซูจิ่งสิงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ตัวเอกชายคนเดิม มู่หรงอวี้ที่คาดว่าจะมีโชคมีลาภ กลับเริ่มเสื่อมถอยลงราวกับเดินตกหน้าผา

เขาไม่เพียงสูญเสียสมบัติส่วนตัวไปหลายชิ้น แต่คนที่ควรจะเป็นผู้ช่วยของเขาก็ถูกกู้หว่านเยว่แย่งชิงไปทีละน้อย

ทั้งหมดนี้ เกี่ยวข้องกับกู้หว่านเยว่อย่างสลัดไม่หลุด

ทว่า เถาเอ๋อร์ในตอนนี้ไม่มีท่าทางตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เพราะนางได้เปิดใช้งานนิ้วทองแล้ว

นางมีนิ้วทอง ทั้งยังเป็นผู้เขียนหนังสือต้นฉบับ นางต่างหากที่เป็นผู้ดำรงอยู่ที่สูงส่งที่สุด

กู้หว่านเยว่เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กจ้อย ที่ถูกลิขิตมาให้นางได้เหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า

“เจ้าอย่าโกรธ ข้าแค่กังวลนิดหน่อย”

มู่หรงอวี้สัมผัสปืนไฟในมือของเขาอย่างระมัดระวัง พลางคิดว่า

“เถาเอ๋อร์ เจ้าว่า ในโลกใบนี้ จะมีปืนกระบอกที่สองหรือเปล่า?”

“เป็นไปไม่ได้แน่นอน!”

เถาเอ๋อร์กล่าวอย่างตื่นตระหนก

นางใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อแลกมากับปืนไฟนี้

“ต้าฉี ไม่มีทางที่จะมีปืนไฟกระบอกที่สองได้ สิ่งที่ข้าได้มา เป็นหนึ่งไม่มีสอง!”

สวี่ขุ่นเคืองใจ เถาเอ๋อร์ก็โกรธเล็กน้อย

มู่หรงอวี้รีบกอดนางไว้ในอ้อมแขน เกลี้ยกล่อมนางเบาๆ

“ข้าผิดไปแล้ว ข้าก็แค่กังวลนิดหน่อย หากในโลกใบนี้ มีคนอื่นที่มีพลังเช่นนี้ ข้าคงตกอยู่ในอันตรายไปแล้ว”

ตอนที่เถาเอ๋อร์หยิบปืนไฟออกมาครั้งแรก มู่หรงอวี้ก็ต้องการทดสอบพลังของมัน

พอดีกับการได้พบลูกน้องที่มีทักษะวรยุทธ์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ แต่ผลลัพธ์คือ ลูกน้องคนนั้นถูกยิงเสียชีวิตห่างออกไปสิบเมตรทันที

มู่หรงอวี้ไม่ได้รู้สึกอะไรเกี่ยวกับการตายของลูกน้องคนนั้น เขาเพียงแค่ตกใจที่ปืนไฟกระบอกนี้ มีพลังมากจริงๆ