บทที่ 462

สิ่งที่กู้หว่านเยว่คิดก็คือ ครั้งนี้มู่หรงอวี้พาคนมาจำนวนมาก วางสายลับไว้ในหมู่บ้านสือหานเรียบร้อยแล้ว

หากนางและซูจิ่งสิงเดินเข้าหมู่บ้านไปอย่างหยิ่งยโส คนของมู่หรงอวี้ย่อมต้องค้นพบพวกเขาแน่นอน

ถ้าให้อวิ๋นมู่พาผู้เฒ่าอวิ๋นเข้าหมู่บ้านไปก่อน แล้วนางกับซูจิ่งสิงค่อยเดินตามเข้าไปเงียบๆ คงจะดีกว่า

ด้วยวิธีนี้ ศัตรูก็จะอยู่ในที่สว่าง ส่วนพวกเราก็จะอยู่ในที่มืด ลงมือกระทำการง่ายกว่า

“พอเจ้าไปถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านก็บอกเขาว่าเจ้าเป็นคนของเขา หัวหน้าหมู่บ้านย่อมปล่อยให้เจ้าเข้าไปแน่นอน”

อวิ๋นมู่ถูกคำว่า “คนของข้า” ทำให้สั่นไหว จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ได้เลย ข้าฟังเจ้า”

ในเมื่อกู้หว่านเยว่เตรียมการไว้เช่นนี้ นางย่อมต้องมีเหตุผลของนาง อวิ๋นมู่จึงเลือกที่จะเชื่อฟังโดยดี

กู้หว่านเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วหันไปขอให้ชิงเหลียนและหงเจาพาพวกเขาไปหาหัวหน้าหมู่บ้านโจว

หลังจากนั้น นางและซูจิ่งสิงพร้อมกับฉู่เฟิง ก็แอบเข้าไปในหมู่บ้านสือหานอย่างเงียบๆ

ทั้งสองเดินเท้ากลับบ้าน

ในเวลานี้ บ้านมุงจากหลังเดิมที่ตีนเขาด้านหลังถูกรื้อ แทนที่ด้วยบ้านอิฐเป็นที่เรียบร้อย

กู้หว่านเยว่ตามหาบ้านอิฐของตนเองพบแล้วปีนข้ามกำแพงไป

นางหยางกำลังทำอาหารเย็นอยู่ ทันใดนั้นก็เห็นร่างสองร่างเดินเข้ามา เดิมคิดว่าพวกเขาเป็นหัวขโมย ตกใจจนเกือบจะร้องออกมา

จนกระทั่งมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยทั้งสอง นางเดินไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น

“เกือบทำแม่ตกใจตายแล้ว พวกเจ้าสองคนนิสัยไม่ดี เหตุใดไม่เดินผ่านประตูมาดีๆ ปีนข้ามกำแพงมาทำไม? เมื่อกี้แม่เกือบคิดไปแล้วว่ามีขโมยขึ้นบ้าน”

ซูจิ่งสิงพูดอย่างรวดเร็วว่า “ข้ากับฮูหยินกลับมาเงียบๆ น่ะขอรับ ไม่กล้าเดินผ่านประตู”

ทันทีที่นางหยางได้ยิน ก็รู้ทันทีว่าพวกเขาทั้งสองกลับมาเช่นนี้ มีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ

ทันทีนั้น นางก็วางสิ่งที่กำลังทำอยู่ หันไปเรียกซูจิ้งที่อยู่ในห้องออกมา