บทที่ 463

แต่กู้หว่านเยว่ยืนกรานที่จะช่วยเหลือซูจิ่งสิง อีกทั้ง

ครั้งนี้มู่หรงอวี้ แตะโดนเส้นตายของนางแล้ว

“ก่อนที่จะไป ท่านไปบอกคนอื่นให้พวกเขาหลบเลี่ยงด้วยนะเจ้าคะ จะได้ไม่ต้องโดนลูกหลงไปด้วย”

ลูกสะใภ้หลักแหลม ซูจิ่งสิงก็ปกป้องเท่าชีวิต ผู้เฒ่าทั้งสองทำอะไรไม่ได้แล้ว

“เอาล่ะ พวกเราฟังเจ้า แต่เจ้าต้องระวังนะ หากพ่ายแพ้ก็กลับมาซ่อนตัวอยู่ในอุโมงค์ด้วยกัน”

ขณะที่พูด ใบหน้าของนางหยางก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล

พวกเขาทั้งสองไม่รู้ว่ากู้หว่านเยว่มีความสามารถอะไร ดังนั้นการเป็นกังวลเช่นนี้ จึงเป็นเรื่องปกติ

ส่วนกู้หว่านเยว่ก็ที่จะอธิบาย คงไม่อาจบอกทั้งสองคนได้ตนเองมีมิติในร่าง ไม่มีทางเป็นอะไรกระมัง?

เวลาไม่คอยท่า ทั้งสองอธิบายให้นางหยางและซูจิ้งเสร็จแล้ว

นางหยางก็ออกไปบอกครอบครัวอื่นๆ ให้ผู้ญิงและเด็กเล็กซ่อนตัวให้ดี โดยเฉพาะตระกูลเหยียนที่ไม่มีวรยุทธ์ ย่อมต้องซ่อนไว้ให้มิดชิด

เมื่อเห็นนางหยางและซูจิ้งเข้าไปในอุโมงค์แล้ว กู้หว่านเยว่ก็พาซูจิ่งสิงไปที่ห้องของพวกเขา

นี่ก็คือห้องนอนใหญ่ของพวกเขา

ในระหว่างก่อสร้าง กู้หว่านเยว่ได้ออกแบบไว้โดยเฉพาะไว้บนภาพวาด เป็นห้องสำหรับพวกเขาสองคน

เตียงนุ่มสีทองและชุดเครื่องนี้สี่ชิ้นบนเตียง กู้หว่านเยว่เลือกสรรและเลือกซื้อจากแพลตฟอร์มซื้อขาย นอนสบายอย่างยิ่ง

แต่ในเวลานี้ พวกเขากลับไม่มีอารมณ์ลองเตียงหลังใหม่นี้

หลังจากเข้าไปในห้อง กู้หว่านเยว่ก็ปิดประตู ในเวลาเดียวกันก็หยิบอุปกรณ์ปลอมตัวต่างๆ ออกมาจากมิติ

“น้องหญิง นี่เจ้ากำลังทำอะไร?” ซูจิ่งสิงถามอย่างสงสัย

กู้หว่านเยว่อธิบายว่า “จะแสดงทั้งทีก็ต้องให้สมบทบาท พวกเราจะปลอมตัวให้เหมือนท่านพ่อกับท่านแม่ รอให้มู่หรงอวี้มาหาอยู่ที่บ้าน”

มู่หรงอวี้หนีไม่พ้นแน่ ครั้งนี้ นางจะส่งเขาขึ้นสวรรค์เอง!

“เข้ามาใกล้ๆ หน่อย”

กู้หว่านพูดเบาๆ ขณะที่พูด นางก็หยิบแปรงแปลงโฉมขึ้นมาแล้ว

ซูจิ่งสิงโน้มตัวไปอย่างเชื่อฟัง กู้หว่านเยว่หยิบแปรงแต่งหน้าและอุปกรณ์ทั้งหลายออกมา เริ่มละเลงบนใบหน้าของเขาทันที