บทที่ 464

กู้หว่านเยว่ดึงซูจิ่งสิงให้นอนลงบนเตียง แอบรอให้คนของมู่หรงอวี้มาถึง

ไม่รู้ว่ารอนานแค่ไหน บนเตียงหลังนุ่มที่รองรับหลัง จู่ๆ ซูจิ่งสิงก็สะกิดกู้หว่านเยว่ที่เคลิ้มหลับไปเบาๆ

“น้องหญิง พวกเขามาแล้ว”

กู้หว่านเยว่ตั้งใจฟัง ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกหน้าต่าง

จากนั้น กระบี่เล่มคมก็พุ่งเข้ามาจากด้านนอก ซูจิ่งสิงทะยานเข้าไป คว้ากระบี่เอาไว้แล้วโยนทิ้งทันที

“พวกเราออกไปกันเถอะ”

พวกเขาทั้งสองลุกจากเตียง เดินออกไปข้างนอก ในเวลานี้ คนในชุดดำจำนวนนับไม่ถ้วนกรูเข้ามาจากด้านนอกกำแพงลาน ล้อมรอบลานทั้งหมดไว้อย่างสมบูรณ์

“หวายหนานอ๋อง ท่านคิดจะทำอะไร?”

กู้หว่านเยว่เลียนแบบเสียงของนางหยาง ถามด้วยความตื่นตระหนก

“เหอะ นางหยาง โทษก็โทษที่เจ้าให้กำเนิดลูกชายดี กลายมาเป็นปรปักษ์กับข้าเถอะ เด็กๆ จับพวกเขาเอาไว้”

มู่หรงอวี้ขี้เกียจเกินกว่าจะพูดเรื่องไร้สาระ จึงออกคำสั่งให้คนของตนทั้งหมดลงมือทันที

องครักษ์ลับของซูจิ่งสิงและคนของหนานหยางอ๋องก็ออกมาแล้วเช่นกัน พวกเขากำลังต่อสู้กับคนของมู่หรงอวี้อย่างไม่มีใครยอมใคร

ทว่า หากมองดูดีๆ แล้ว คนในฝั่งของซูจิ่งสิงนั้น คล้ายจะแข็งแกร่งกว่า

ท้ายที่สุดแล้ว องครักษ์ลับของเขา ล้วนเป็นองค์กรที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี และทุกคนที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของหนานหยางอ๋องก็เป็นทหารมากฝีมือ

“ท่านอ๋อง รีบใช้ไพ่เด็ดท่านเถิดพ่ะย่ะค่ะ คนของเราจะทนไม่ไหวแล้ว”

เถาเอ๋อร์ยกริมฝีปากขึ้นแล้วพูดว่า “ท่านอ๋อง ให้พวกเขาได้ลิ้มรสเถิดเจ้าค่ะ”

“อืม” มู่หรงอวี้พยักหน้า หยิบปืนไฟออกจากแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นท่าทางระมัดระวังอย่างยิ่งของเขา กู้หว่านเยว่ก็อยากจะหัวเราะ ถ้าเขารู้ว่าในมิติของนางมีปืนพกจำนวนมหาศาลอยู่ คงไม่ใช่ว่าจะโมโหอกแตกตายหรอกหรือ?

“พวกเจ้าหลีกไป”

มู่หรงอวี้ถือปืนชี้ไปที่องครักษ์ลับที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ด้วยประสบการณ์การยิงครั้งแรก มู่หรงอวี้ยามนี้รู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัด เขาคล้ายว่าตนเองได้เห็นคู่ต่อสู้ล้มลงหลังจากกดไกปืน

แต่ไม่รู้ว่าเพราะอันใด ทันทีที่เขาลั่นไก ก็เห็นประกายไฟพุ่งออกมาจากปืนไฟของตนเอง