บทที่ 465

ก่อนที่จะพูดถึงเรื่องนี้ กู้หว่านเยว่ยังคงกลัวว่าการฆ่ามู่หรงอวี้จะดึงดูดความสนใจของฮ่องเต้ชั่ว กลายเป็นตัวจุดชนวนสงครามขึ้นมาได้

แต่ในเวลานี้ มู่หรงอวี้ถึงขั้นกล้าบุกมาที่บ้าน!

นางไม่อาจสนใจอะไรได้มากกว่านี้แล้ว

หากไม่ใช่ว่านางกับซูจิ่งสิงรู้ข่าวก่อน วันนี้จะเกิดอะไรขึ้น?

มู่หรงอวี้ที่มาพร้อมกับอาวุธลึกลับ และหมู่บ้านสือหานที่มีแนวโน้มจะถูกเขาทำลายล้าง

ผลลัพธ์นี้ เป็นสิ่งที่กู้หว่านเยว่ไม่กล้าจินตนาการ

โดยเฉพาะความโหดร้ายของมู่หรงอวี้ หากนางหยางและซูจิ้งตกอยู่ในมือของเขา ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะตายไร้ที่กลบฝัง

กู้หว่านเยว่รักญาติสนิทเหล่านี้มาก และการเคลื่อนไหวของมู่หรงอวี้ ก็เหยียบลงบนเส้นตายของนางอย่างไม่ต้องสงสัย

“ให้ฉู่เฟิงกับหวังปี้ตามพวกเรามา ส่วนที่เหลืออยู่เก็บกวาดที่นี่เสีย”

กู้หว่านเยว่ออกคำสั่ง โยนซากปืนไฟกลับไปในพื้นที่มิติ แล้ววิ่งตามมู่หรงอวี้ไปทันที

เวลานี้ มู่หรงอวี้หวาดกลัวจนแทบหมดสติ

โชคดีที่เขาเจ้าเล่ห์มากพอ แม้ว่าจะเข้ามาเพื่อล้อมหมู่บ้านสือหานไว้ แต่เขาก็ยังคงมีกองกำลังเสริมรออยู่ข้างนอก

ที่ประตูรถม้ากำลังรออยู่

หลังจากวิ่งขึ้นรถม้าแล้ว มู่หรงอวี้ก็ไม่มีเวลาสั่งการใดๆ เขาดึงกริชออกมา แทงลงไปที่ก้นม้าอย่างแรง

ม้ารับรู้ความเจ็บปวด รถม้าที่เขานั่งอยผุ่ก็รีบวิ่งไปที่ภูเขาด้านหลังทันที

“ท่านอ๋อง พวกเราควรทำอย่างไรต่อไปดีพ่ะย่ะค่ะ?”

ผู้ใต้บังคับบัญชาถามอย่างกังวล

“รีบหนี!”

มู่หรงอวี้เปิดม่านรถ ด้านหลังเขาคือกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงที่ยังคงไล่ตามมา หัวใจของเขาแทบจะกระโดดออกมาจากลำคอ

แน่นอนว่า ถ้าเขาถูกสองคนนี้จับได้ ย่อมต้องตายโดยไม่มีที่ฝังศพแน่

“ท่านอ๋อง ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ”

ทันใดนั้น เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นมาเบาๆ ดังมาจากด้านนอกรถม้า มู่หรงอวี้จึงได้รู้ว่าเถาเอ๋อร์เองก็ขึ้นรถม้ามาเช่นกัน แต่นางยังไม่ทันได้เข้ามาข้างใน