บทที่ 466

ในเวลานี้ มู่หรงอวี้ในรถม้าแสนตระหนก รถม้าลึกเข้าไปในหุบเขา เพื่อเอาชีวิตรอด ที่ใดมีทางถนนพวกเขาก็พุ่งไปที่นั่น

เหมือนดั่งแมลงวันไร้หัวที่บินอยู่ในหุบเขาก็มิปาน

“ด้านหน้ามีถ้ำอยู่”

มู่หรงอวี้บังเอิญวิ่งเข้าไปในถ้ำที่กู้หว่านเยว่เก็บเสบียงเอาไว้

หลังจากทำการขนย้ายมาหลายวัน เสบียงอาหารทั้งหมดในถ้ำก็ถูกส่งไปยังเมืองตะวันไม่ตกดินแล้ว

ในเวลานี้ ถ้ำแห่งนี้ว่างเปล่า ยกเว้นเพียงถุงอาหารบางส่วนเท่านั้น

มู่หรงอวี้มองไปที่ถุงข้าวเหล่านั้น สงสัยอย่างสุดซึ้ง

“นี่เป็นเสบียงที่ซ่อนอยู่ในคลังส่วนตัวของข้าไม่ใช่หรือ?”

มันมีตราประทับของเขาอยู่ด้วย ไม่ผิดแน่

“เหตุใดเสบียงในคลังส่วนตัวของข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

สิ่งนี้ทำให้มู่หรงอวี้ตกอยู่ในภวังค์เล็กๆ ก่อนหน้านี้เขาก็เดาไว้ว่า ไม่ว่ากู้หว่านเยว่ไปที่ไหน คลังส่วนตัวของเขาก็จะว่างเปล่า

ตอนนั้น เขาก็สงสัยในตัวกู้หว่านเยว่มานานแล้ว

แต่สงสัยก็ส่วนสงสัย ตอนนี้จะมีอะไรแน่นอนได้อีก?

มู่หรงอวี้โกรธมากจนแทบจะอาเจียนออกมาเป็นเลือด

ทว่า อย่างไรเขาก็ยังไม่ไขกระต่าง สองคนนี้มีความสามารถถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?

“ออกไปก่อน!”

ยังไม่ทันได้โกรธ มู่หรงอวี้ก็ต้องหันหลังกลับ เตรียมจะขี่รถม้าออกไป

แต่ในตอนนี้เอง กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงมาถึงทันเวลา ปิดกั้นทางออกของมู่หรงอวี้ ขังเขาไว้ในถ้ำโดยตรง

“หวายหนานอ๋อง เจ้าไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว”

กู้หว่านเยว่ลงจากหลังม้า จับมือของซูจิ่งสิงและเดินเข้าไปในถ้ำด้วยสีหน้าเกียจคร้าน

เมื่อมองดูถุงอาหารในถ้ำ นางก็เดาได้ว่า มู่หรงอวี้คงรู้แล้วว่าตนเองขโมยคลังส่วนตัวของอีกฝ่ายมา

แต่มันไม่สำคัญแล้ว เพราะมู่หรงอวี้ไม่สามารถหนีรอดจากเงื้อมมือของนางได้อีกต่อไป