บทที่ 467

ซูจิ่งสิงไม่มีเวลามาโต้เถียงกับเขา พูดอย่างเย็นชา

“จะถึงหูฝ่าบาทหรือไม่ ก็ไม่มีผลอะไรกับข้า”

“เจ้า หรือเจ้าคิดจะก่อกบฏ?”

ทันทีที่มีการคาดเดานี้ผุดขึ้นมา มู่หรงอวี้ก็ตื่นตระหนกแล้วจริงๆ

หากซูจิ่งสิงคิดกบฏ ราชวงศ์ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ต้องเกรงกลัว

ในขณะเดียวกัน ฐานะอ๋องเองก็ไม่สามารถเป็นเครื่องรางช่วยชีวิตของเขาได้อีกต่อไป

แววตาของเขา ในที่สุดก็เต็มไปด้วยความกลัว “ซูจิ่งสิง มีเรื่องอันใดค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากันเถอะ”

ซูจิ่งสิงยังคงพูดคำเดิม

“คายทุกเรื่องที่เจ้าทำกับตระกูลซูหลายปีนี้ออกมา แล้วข้าจะพิจารณาปล่อยเจ้าไป”

“ข้าพูด ข้าพูดแล้ว”

เกี่ยวกับปัญหานี้ มู่หรงอวี้ไม่มีอะไรไม่กล้าพูด รีบพูดว่า

“ข้าไม่ได้ทำอะไรกับตระกูลซูเลยจริงๆ ข้าเคยพยายามเอาชนะเจ้ามาก่อน เคยไล่ฆ่าพวกเจ้ามาตามทาง แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นความประสงค์ของฝ่าบาท ไม่เกี่ยวข้องกับข้า…”

ซูจิ่งสิงหรี่ตาลง

“ฮ่องเต้ออกคำสั่ง เหตุใดเจ้าถึงไล่ตามข้าไม่ลดละเล่า?”

“เป็นเถาเออร์!”

“นางบอกข้าว่า โลกนี้เป็นหนังสือนิยายที่นางเขียนขึ้นมาด้วยตนเอง และข้าก็ควรจะได้เป็นฮ่องเต้ตามต้นฉบับ

เหตุผลที่ข้ามาอยู่ในจุดนี้ ก็เพราะเจ้ากับกู้หว่านเยว่มาขวางทางข้า

มีแค่ฆ่าเจ้าเท่านั้น ทุกอย่างจึงจะกลับมาเป็นปกติได้ ข้าถึงจะสามารถขึ้นสู่บัลลังก์ของฮ่องเต้ได้

เช่นนี้แล้ว ข้าจึงไล่ล่าเจ้าไม่หยุดยั้ง ต่อต้านเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า”

มู่หรงอวี้พูดออกมาอย่างรวดเร็ว ในเวลานี้เพื่อรักษาชีวิตแล้ว เขารู้สิ่งใดก็ไม่คิดเก็บงำไว้

กู้หว่านเยว่คิดอย่างรอบคอบ แต่การเดาของเถาเอ๋อร์นั้นถูกต้อง

ที่โครงเรื่องของโลกนี้หยุดชะงัก เป็นเพราะนางจริงๆ

ซูจิ่งสิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งตกตะลึง

นิยายอันใด? เขาและทุกสิ่งรอบตัว เป็นเพียงสิ่งที่อยู่ในหนังสือนิยายหรือ?