บทที่ 469

เมื่อเห็นแขนที่ขาดยังคงคาอยู่บนมือของกู้หว่านเยว่ นางรีบทิ้งมันไปด้านข้างทันที

ในขณะที่กำลังคิดจะวาบตัวตามไปนั้น นางกลับถูกซูจิ่งสิงที่ไล่ตามมาทันขวางไว้เสียก่อน

“น้องหญิง อย่าเข้าไป ในนั้นมันอันตราย!”

ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วแน่น คว้านางอย่างไม่คิดชีวิต

ภูเขาหิมะจะถล่มลงมาเมื่อไหร่ก็ได้

“หลิวจ้งชางล่ะ?”

“ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว”

เมื่อรู้ว่าหลิวจ้งชางตายแล้ว กู้หว่านเยว่ก็ทอดถอนใจ จากนั้นก็จ้องเขม็งไปยังทิศทางที่มู่หรงอวี้หายตัวไปด้วยสีหน้าจนปัญญา

“หิมะก้อนนี้เป็นฝีมือของหลิวจ้งชาง มู่หรงอวี้ เจ้าช่างโชคดียิ่งนัก!”

ปล่อยให้เขาหนีรอดไปก่อน

แต่การตัดมือหนึ่งข้างของอีกฝ่าย นับว่าเป็นกำไรมหาศาล

มู่หรงอวี้ที่เสียมือไปแล้วหนึ่งข้าง หากคิดจะกลับมาเป็นใหญ่อีกครั้ง คงยาก

“เรากลับกันก่อนเถอะ”

ทั้งสองคนกลับไปตามเส้นทางเดิม ทันทีที่พวกเขากลับมาถึงถ้ำก็พบว่าศพของหลิวจ้งชางและคนอื่น ๆ ถูกเผาไปจนหมดแล้ว

จากนั้นก็เร่งเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านสือหาน

เวลานี้คนของมู่หรงอวี้ยังคงสู้อยู่กับองครักษ์ลับ

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงจึงต้องลงมืออีกครั้ง เก็บกวาดทุกคนจนเกลี้ยง

สุดท้ายทั้งสองคนก็พานางหยางและซูจิ้งออกมาจากอุโมงค์

“จิ่งสิง หว่านเยว่ พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

“ข้าไม่เป็นไร”

“มู่หรงอวี้ล่ะ?” ซูจื่อชิงกล่าวถามอย่างร้อนใจ

“หนีไปแล้ว”

เมื่อเอ่ยคำนี้ กู้หว่านเยว่ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ครั้นนึกขึ้นได้ว่ามู่หรงอวี้เสียแขนไปแล้วหนึ่งข้าง ภายในระยะเวลาสั้น ๆ คงจะไม่สามารถหนีไปไหนได้ไกลนัก นางจึงคลายความกังวลไปไม่น้อย