บทที่ 470

นางพยักหน้าหงึกหงัก เพราะไม่อยากโต้แย้งกับซูจิ่งสิงอีก “ได้ เช่นนั้นข้าพักผ่อนอยู่ในห้องก็ได้ ท่านจงคิดไตร่ตรองให้ดี หากมีเรื่องอะไรแก้ไขไม่ได้ รีบบอกข้า”

กล่าวจบ นางก็แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่ม แต่เพียงไม่นานก็ผล็อยหลับไป

ซูจิ่งสิงมองใบหน้าด้านข้างของกู้หว่านเยว่ ด้วยความสงสารและรู้สึกขบขันไปพร้อมกัน

เขาโน้มตัวลงมาจุ๊บหน้าผากของสตรีผู้เป็นที่รักเบา ๆ

น้องหญิงของข้าดูถูกเขาเกินไปจริง ๆ การเก็บงานเช่นนี้ เขาจะทำออกมาไม่ดีได้อย่างไร

แต่ในขณะเดียวกันซูจิ่งสิงก็รู้ว่ากู้หว่านเยว่เป็นห่วงเขาอยู่ลึก ๆ ในใจ ถึงได้กังวลทุกรายละเอียดเช่นนี้

เขามีอะไรดีนะ ถึงได้มีภรรยาที่แสนดีถึงเพียงนี้

ครั้งนึกถึงคำกล่าวของมู่หรงอวี้ นัยน์ตาของซูจิ่งสิงก็อดฉายแววลึกล้ำไม่ได้

ในตัวภรรยาของเขามีความลับมากมาย

แต่ไม่เป็นไร ต่อให้เขาไม่รู้อะไรเลย เขาก็จะปกป้องนางให้ถึงที่สุด

ซูจิ่งสิงทอดถอนใจอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็เหาะเหินออกไป

หลังจากที่ยุ่งมาตลอดตั้งแต่เช้าจรดเที่ยงคืน บุรุษได้กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาต้องย่องขึ้นเตียง และแทรกตัวเข้าไปกอดกู้หว่านเยว่

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หว่านเยว่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเนื่องจากได้ขจัดความเหนื่อยล้าเมื่อคืนหมดสิ้น

ในขณะที่กินอาหารเข้า ฉู่เฟิงและหวังปี้ก็กลับมารายงานว่าหลังจากที่ค้นหาบริเวณหน้าผาตลอดทั้งคืน ก็ยังไม่พบซากศพของเถาเอ๋อร์แต่อย่างใด

“ข้าไปกลับสองรอบแล้ว แม้ว่าจะมีแม่น้ำขวางกั้น แต่กลับตื้นเขิน เห็นโขดหิน คนธรรมดาตกลงไปไม่ตายก็พิการขอรับ”

ฉู่เฟิงขมวดคิ้วแน่นและกล่าวว่า

“แม้ว่าจะหาศพของเถาเอ๋อร์ไม่เจอ แต่ข้าเห็นกับตาว่านางกระโดดหน้าผา ซึ่งวิเคราะห์ได้ว่านางอาจจจะถูกสัตว์ป่าคาบไปแล้ว ความหวังที่จะรอดชีวิตริบหรี่ลงทุกที”

ฉู่เฟิงและหวังปี้ทั้งสองคนก็ไม่คิดว่าเถาเอ๋อร์จะยังรอดชีวิต

ซูจิ้งพยักหน้าคล้อยตาม “ข้ารู้จักหน้าผานั้นดี ตรงกลางไม่มีเถาวัลย์ คนธรรมดาไม่มีทางถูกห้อยอยู่บนนั้นแน่ หรือหากตกลงไปก็คงไม่มีชีวิตรอดกลับมา”

กู้หว่านเยว่ไม่กล่าวสิ่งใด

หากนางยังไม่เห็นศพของเถาเอ๋อร์กับตา นางก็ยังไม่วางใจ

แต่ฉู่เฟิงและหวังปี้หากันมาตลอดทั้งคืนแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงา