บทที่ 471

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แสงดาบเงากระบี่เหล่านั้น ตอนที่ข้ามาถึงที่นี่ ก็ยังเห็นคราบเลือดที่เจิ่งนองอยู่บนถนน แม่นางน้อยกู้ นายท่านซู พวกเจ้าช่วยบอกความจริงกับข้าเถิด พวกเจ้ามีศัตรูมาแก้แค้นใช่หรือไม่?”

ผู้ใหญ่บ้านโจวถึงกับปาดเหงื่อ

โชคดีที่หมู่บ้านสือหานยังมีอากาศที่หนาวเหน็บ ตกดึกจึงไม่มีชาวบ้านออกมาเพ่นพ่าน

มิเช่นนั้นสงครามที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็อาจจะพลาดโดนชาวบ้านบาดเจ็บไปแล้วก็ได้

หากสองคนนี้ดึงดูดศัตรูเข้ามาจริง ๆ เขาคงต้องโน้มน้าวให้พวกเขาออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า

“บัดนี้ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านสือหานแล้ว ข้าต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของชาวบ้านก่อนเสมอ เจ้าอย่าโกรธข้าเลย”

กู้หว่านเยว่จะโกรธได้อย่างไร?

สาเหตุที่แนะนำผู้ใหญ่บ้านโจวให้มาเป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านสือหานนั้นเพราะรู้สึกว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์ มีความจริงใจต่อชาวบ้าน

บัดนี้เขากล้ากล่าวเรื่องนี้กับกู้หว่านเยว่ นั้นก็แสดงให้เห็นว่านางมองคนไม่ผิดจริง ๆ

“เมื่อคืน มีศัตรูบุกเข้ามาแก้แค้นจริง ๆ”

กู้หว่านเยว่เห็นว่าผู้ใหญ่บ้านโจวถึงกับสำลักน้ำชา จึงรีบกล่าวเสริมทันทีว่า

“แต่ศัตรูเหล่านั้นถูกพวกข้าจัดการหมดแล้ว”

“แล้ววันข้างหน้ามันจะมากันอีกหรือไม่?”

ผู้ใหญ่บ้านโจวมีความกังวลมากจริง ๆ สักวันหมู่บ้านต้องเจิ่งนองไปด้วยเลือดแน่!

“ไม่มีทาง”

ซูจิ่งสิงส่ายหน้า

พรรคพวกของมู่หรงอวี้ที่หลงเหลืออยู่ในเจดีย์หนิงกู่ถูกคนของเขาจัดการไปทีละคน

บ้างก็ยอมจำนนเพื่อรักษาชีวิต

บ้างก็ยอมตายดีกว่ายอมจำนน คนกลุ่มนี้ล้วนแต่ถูกฆ่าและถูกโยนเข้าไปในคุก

มู่หรงอวี้ก็ถือว่าจบเห่เช่นเดียวกัน

“เช่นนั้นก็ดี ได้ยินพวกเจ้ากล่าวเช่นนี้ ข้าก็วางใจ”

ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านโจวก็โล่งใจ