บทที่ 472

“ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงออกมาเร็วเช่นนี้?”

โจวลิ่วหลางที่ยืนอยู่หน้าประตูแสดงสีหน้าตื่นตระหนกเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อเดินออกมา เดิมทีตนคิดว่าผู้ใหญ่บ้านโจวจะต้องอยู่ด้านในนานกว่านี้

“แม่นางกู้และคุณชายซูไม่เหมือนกับแต่ก่อนแล้ว”

ผู้ใหญ่บ้านโจวปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“ต่อไปหากพวกเขาออกคำสั่ง เราแค่ทำตามก็พอ ไม่ต้องถามเรื่องอื่น”

โจวลิ่วหลางอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ข้าอยากถามแม่นางกู้ อวิ๋นเหนียงตั้งครรภ์แล้ว ข้าต้องทำอย่างไร”

“เรื่องนี้ยังต้องถามอะไรอีก เจ้าก็พาก็ไปหาหมอที่อำเภอสิ ไอหยา หากไม่ใช่เพราะแม่นางกู้ ภรรยาของเจ้าคงไม่ตั้งครรภ์ ข้าก็คงไม่ได้เป็นผู้ใหญ่บ้าน การที่ครอบครัวของเราได้เจอกับแม่นางกู้ มันคือโชคชะตา....”

ผู้ใหญ่บ้านโจวคิดว่ากู้หว่านเยว่คือเจ้าเมืองของเจดีย์หนิงกู่ เขาจึงลากตัวโจวลิ่วหลางจากไปเงียบ ๆ โดยไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

เมื่อส่งผู้ใหญ่บ้านโจวแล้ว กู้หว่านเยว่ก็กินอาหารเช้า หลังจากกินเสร็จนางตั้งใจว่าจะเรียนวิธีการสร้างถนนปูซีเมนต์

ดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘อยากมั่งมีก็ต้องสร้างถนนก่อน’

มีเพียงพ่อค้าที่สร้างถนนเท่านั้นถึงจะติดต่อสื่อสารได้ ทำการซื้อขายได้ ทำให้กิจการค้าขายรุ่งเรืองและทำให้ชาวบ้านมั่งคั่งร่ำรวยได้

ซูจิ่งสิงเคยได้ยินกู้หว่านเยว่เอ่ยถึงเรื่องถนนปูนซีเมนต์ แต่เขาแค่ไม่เคยเห็นกับตาตัวเองมาก่อน

วันนี้พอได้ยินนางเอ่ยถึง จึงอดกล่าวถามไม่ได้

“ถนนปูนซีเมนต์เป็นอย่างไร?”

กู้หว่านเยว่ลูบปลายคางพลางครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวว่า “เรียบ ๆ เป็นเส้นตรง รถม้าสามารถวิ่งบนถนนได้อย่างราบรื่น ไม่เป็นหลุมเป็นบ่อ เป็นถนนเรียบ!”

นัยน์ตาของซูจิ่งสิงเปล่งประกายพร้อมกับใจที่เต้นระทึก

เขารู้ว่าถนนที่ดีที่สุดในตอนนี้คือถนนหลวง แต่ถนนหลวงไม่สามารถทำให้เรียบได้ การมีหลุมมีบ่อบ้างย่อมเป็นเรื่องปกติ

ทางขึ้นภูเขายิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง รถม้าไม่สามารถวิ่งได้อย่างแน่นอน

หากสามารถสร้างถนนปูนซีเมนต์ได้ อนาคตไม่ว่าจะเป็นการขนส่งเสบียงหรือว่าทำการค้าก็ล้วนสะดวกทั้งสิ้น

“ในเมื่อถนนปูนซีเมนต์น่าอัศจรรย์ใจนัก เราหาวัสดุเหล่านี้ได้จากที่นี่ใช่หรือไม่? หากเราไม่มีวัสดุในการสร้างถนน ก็ยากจะสร้างได้”