บทที่ 473

พระชายาหนานหยางไม่ใช่คนใจร้อน การให้เมี่ยชิงหว่านรีบมาเชิญนางเช่นนี้ กู้หว่านเยว่รู้สึกไม่ชอบมาพากล

“พระชายาไม่สบายตรงไหนใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“เล็กน้อย”

เดิมทีพระชายาหนานหยางอยากตรัสเบา ๆ แต่นางกลับพยักหน้าแรงเกินไป

“รู้สึกไม่สบายตัว ปวดร้าวจนทนไม่ไหว ดื่มโอสถของท่าน ถึงจะคลายความเจ็บปวดได้”

นี่คือสิ่งที่กู้หว่านเยว่คาดการณ์ไว้แล้ว

คราวที่แล้วนางเคยตรวจอาการให้พระชายาหนานหยางแล้ว นางมั่นใจว่าไม่มีปัญหาในช่วงนี้แน่นอน จึงได้จัดยาแก้ปวดให้นาง คิดไม่ถึงว่าเพียงระยะเวลาสั้น ๆ นางจะทรุดหนักเช่นนี้

อาการป่วยกำเริบเป็นเรื่องปกติ กู้หว่านเยว่ไม่ได้กังวลเพียงนั้น

“พระชายานั่งลงก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะตรวจให้ท่าน”

กู้หว่านเยว่ออกคำสั่งเล็กน้อย จากนั้นก็กดท้องของพระชายาหนานหยางเพื่อตรวจอาการ

“ปวดมาก”

สีหน้าของพระชายาหนานหยางเริ่มเปลี่ยนไป แต่ก็พยายามซ่อนเร้นมันไว้ในระหว่างการตรวจ

“หนักหน่วงเล็กน้อย เช่นนี้ละกัน ข้าจะตรวจอาการให้ท่านก่อน”

สิ่งที่กู้หว่านเยว่คิดคือ ไหน ๆ นางก็มาแล้ว

ไม่สู้ถือโอกาสนี้แสดงให้พระชายาหนานหยางเห็นว่านางก็ทำการผ่าตัดได้หรือไม่ได้

หากทำได้ นางก็จะทำให้ทันที

หากทำไม่ได้ นางจะช่วยอีกฝ่ายคิดหาทางช่วยบรรเทาอาการปวดให้นาง

“ชิงหว่าน เจ้าออกไปก่อน”

กล่าวจบนางก็หยิบเข็มขึ้นมาหนึ่งเล่ม แล้วฉีดยาสลบให้พระชายาหนานหยาง จากนั้นยก็รีบพานางเข้าไปในหอแห่งโอสถ

นางใช้เครื่องมือแพทย์ปัจจุบันในการตรวจอาการ ผลการตรวจเป็นอย่างที่กู้หว่านเยว่คาดการณ์ไว้

พระชายาหนานหยางเป็น ‘ภาวะปากมดลูกตีบ’

ผลการตรวจครั้งนี้สำหรับกู้หว่านเยว่แล้ว ช่วยลดความยากในการผ่าตัดลงไปได้เยอะ

แค่ผ่าตัดเล็ก สิบวันผ่านไป อาการภาวะปากมดลูกตีบของพระชายาหนานหยางก็จะหายไป

กู้หว่านเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็พาพระชายาหนานหยางกลับมาในห้อง