บทที่ 476

“ดังนั้นเจ้าต้องฟื้นขึ้นมา”

“แต่เขาตัดขาดความสัมพันธ์ไปแล้ว....”

“หลายปีมานี้ เขาไม่เคยแต่งงานเลย”

หนานหยางอ๋องตบหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ประโยคเดียวทำให้พระชายาเบิกตากว้าง จากนั้นน้ำตาก็ไหลริน และกำลังจำถามอะไรบางอย่าง

เวลานี้กู้หว่านเยว่ที่ยืนอยู่หน้าประตูได้กล่าวว่า “ได้เวลาอันสมควรแล้ว ข้าต้องฉีดยาชาให้พระชายาแล้ว”

“เช่นนั้นข้าขอตัว”

หนานหยางอ๋องรีบออกไปอย่างรู้งาน กระทั่งได้ยินเสียงใส่กลอนจากด้านนอกประตู มั่นใจว่าไม่มีใครเข้ามาแล้ว

กู้หว่านเยว่จึงหยิบยาสลบในกล่องยาออกมา และป้อนให้พระชายาหนานหยาง

“แม่นางกู้ ข้าเชื่อใจเจ้า”

ภาพเบื้องหน้าของพระชายาเริ่มพร่ามัว สุดท้ายก็หลับตาลงและสลบไปในที่สุด นางมีโอกาสที่จะแก้ไขความผิดพลาดในตอนนั้นแล้วใช่หรือไม่?

กู้หว่านเยว่ใช้เข็มฝังบนจุดฝังเข็มของอีกฝ่าย เมื่อมั่นใจว่าพระชายาหยางหนานไม่มีสติแล้วจึงเปิดผ้าห่มของอีกฝ่าย

“ข้าต้องทำอย่างไร?”

ลั่วยางค่อนข้างเป็นกังวล

นี่คือการผ่าตัดครั้งแรกของอีกฝ่าย บนมือของนางตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อที่เปียกชุ่ม

“ไม่ต้องกังวล ฟังที่ข้าบอกก็พอ นี่เป็นแค่ผ่าตัดเล็ก”

กู้หว่านเยว่กำชับสั้น ๆ จากนั้นก็เบนความสนใจทั้งหมดไปอยู่ที่ขั้นตอนการผ่าตัด

ความจริงแล้วนางพูดถูก การผ่าตัดให้พระชายาหนานหยางครั้งนี้เป็นเพียงการผ่าตัดเล็กเท่านั้น

หากเป็นการผ่าตัดใหญ่ นางคงไม่ผ่าตัดในห้องข้างนอกเช่นนี้ เพื่อคำนึงถึงความปลอดภัย นางคงจะทำการผ่าตัดในหอแห่งโอสถที่อยู่ในห้วงมิติไปแล้ว

เพราะนี่คือการผ่าตัดแบบเปิดเฉพาะจุดเท่านั้น ดังนั้นกู้หว่านเยว่จึงตกลงให้ลั่วยางคอยศึกษาอยู่ข้าง ๆ