บทที่ 477

ลั่วยางเข้าไปประคองกู้หว่านเยว่เป็นคนแรก

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ไม่เป็นไร”

กู้หว่านเยว่หยิบโสมที่หั่นเป็นชิ้นออกมายัดไว้ใต้ลิ้น อาการเกี่ยวกับปากมดลูกค่อนข้างหนัก จึงกินพลังของนางไปไม่น้อย

การผ่าตัดเล็กนี้ทำให้นางวิงเวียนศีรษะอยู่ไม่น้อย

“เจ้าพักก่อนเถอะ”

ลั่วยางรีบเข้ามาประคองนางไปนั่งบนเก้าอี้ เมื่อกู้หว่านเยว่เห็นว่าการผ่าตัดครั้งนี้เสร็จสิ้นด้วยดี จึงยกหน้าที่ที่เหลือให้ลั่วยางจัดการ ให้นางไปหยิบผงยาสีขาวที่วางอยู่ชั้นล่างสุดของกล่องยาออกมา

“ผงยานี้คือยาปฏิชีวนะ เจ้าจงนำไปป้อนให้พระชายาหนานหยาง นางจะได้ไม่ติดเชื้อ”

“นี่คือยาปฏิชีวนะหรือเจ้าคะ?”

ลั่วยางถือกล่องยานั้นอย่างระมัดระวังราวกับกล่องสมบัติ

“ข้าจะนำยาไปป้อนให้พระชายาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

นางเดินไปข้างเตียงอย่างกระตือรือร้น แม้ว่าในใจจะเกิดความสงสัยมากมาย แต่ก็เข้าใจว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ควรถาม บางทีกู้หว่านเยว่อาจจะบอกขั้นตอนการทำยาปฏิชีวนะกับนางในภายภาคหน้าก็ได้

ลั่วยางไม่กล้าเอ่ย เวลานี้นางตื่นเต้นมาก

แต่ในฐานะหมอ ไม่มีใครไม่ตื่นเต้น

แต่นางเข้าใจ ครั้งนี้นางคงจะลำเอียงไม่ได้อีก เพราะกู้หว่านเยว่ไม่ชอบคนลำเอียง

หลังจากป้อนยาเสร็จแล้ว ลั่วยางก็รีบทำความสะอาดห้องผ่าตัด จากนั้นก็เปิดประตู

หนานหยางอ๋องและเมี่ยชิงหว่านรีบเดินเข้ามาทันที

“เป็นอย่างไรบ้าง ท่านอาของข้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

เมื่อเมี่ยชิงหว่านเห็นพระชายาหนานหยางนอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงก็รีบปรี่เข้าไปแตะจมูกของนางด้วยความตกใจ

หลังจากพบว่านางไม่เป็นไร ก็โล่งใจ

“พี่หว่านเยว่ ท่านอาของข้าจะฟื้นเมื่อไหร่”

“อีกหนึ่งถึงสองชั่วยาม แค่รอให้ยาสลบหมดฤทธิ์ ก็ฟื้นแล้ว”

กู้หว่านเยว่หยิบกระเป๋ายาใบหนึ่งออกมา