บทที่ 499

“กริชมีความเร็วมาก ถ้าท่านกล้าเสียงดัง” กู้หว่านเยว่ข่มขู่ด้วยรอยยิ้ม

“ท่านลองดูสิ ว่าคนของท่านจะเข้ามาเร็วกว่า หรือว่ากริชของข้าจะตัดหัวท่านเร็วกว่า”

ดวงตาของฉินทงหรี่ลง “จอมยุทธหญิงโปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าจะไม่ส่งเสียงดัง”

กู้หว่านเยว่ยื่นกริชให้ซูจิ่งสิง แล้วหาเก้าอี้มานั่ง

เดิมทีนางต้องการฆ่าฉินทงเสียเลย แต่คิดว่าอาจมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมายจากปากของเขา จึงตัดสินใจที่จะไว้ชีวิตเขาไปก่อน

“ข้าขอถามท่านว่า สกุลกงซุนยังมีใครที่ยังมีชีวิตอยู่อีกไหม?”

กู้หว่านเยว่ยกถ้วยขึ้นมา พลางดื่มชาอย่างสบายใจ

ฉินทงกลอกดวงตาน้อย ๆ “ข้า ไม่รู้...”

“ไม่รู้บ้าอะไร ตอบมาตามความจริง”

ซูจิ่งสิงใช้เท้าถีบหัวเข่าของอีกฝ่าย จนเขาใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

“มี ยังมีคนที่ยังมีชีวิตอยู่ นอกจากผู้นำสกุลกงซุนรวมถึงคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองแล้ว ก็ไม่พบร่องรอยของคนอื่นอีก”

ฉินทงรีบบอก

“ข้าน้อยได้รับคำสั่งให้สืบหาที่อยู่ของพวกเขา”

ดวงตาของกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ

ดูเหมือนว่าสัญชาตญาณของกงซุนจ่างเย่จะแม่นยำมาก

“ผู้นำตระกูล คุณหนูใหญ่ คุณหนูรอง ทั้งสามคนอยู่ที่ไหน?”

“ข้าไม่รู้”

ฉินทงพูดอย่างตรงไปตรงมา

“พวกเขาทั้งหมดอยู่ในมือของใต้เท้าเหลย ข้าไม่มีสิทธิ์ไปสอบถาม”

ใต้เท้าเหลยมาจากทางเมืองหลวง

“แล้วท่านไม่มีเบาะแสของคนอื่น ๆ เลยหรือ?”

สิ่งที่กู้หว่านเยว่คิดก็คือ หากนางได้อะไรจากปากของฉินทง ก็ไม่จำเป็นต้องเสียแรงค้นหาให้ยุ่งยาก แค่ไปค้นหาตามเบาะแสที่เขาให้มาก็พอ

“ไม่มี...”

ฉินทงรีบส่ายหน้า ดวงตาน้อย ๆ มีประกายวิบวับ

“เห็นทีท่านจะไม่ยอมบอกความจริง” กู้หว่านเยว่มีหรือจะไม่รู้จักลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉินทง พลางวางถ้วยลง

“ท่านพี่ ท่านช่วยทำให้เขาบอกความจริงที”