บทที่ 500

“กงซุนจ่างเย่เคยบอกไว้ว่า มีเพียงลูกหลานของสกุลกงซุนเท่านั้นที่มีจี้หยกนี้ ภายในคือโลหิตจากหัวใจของทุกคน ท่านดูข้างในจี้หยกอันนี้สิ มันมีสีแดงอยู่เล็กน้อยหรือเปล่า”

“ถูกต้อง ดูเหมือนว่าหญิงผู้นี้จะเป็นพี่สาวของกงซุนจ่างเย่จริง ๆ”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงดีใจเป็นที่สุด

สำเร็จโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ เลยอย่างแท้จริง

เดิมทีคิดจะฆ่าฉินทงเท่านั้น ไม่นึกมาก่อนว่าจะได้ผลสำเร็จโดยบังเอิญ

แม้ว่าจะหาพบเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ในเมื่อพบคนหนึ่งแล้ว ที่เหลือจะยังห่างไกลอีกหรือ?

“เจ้าถอยกลับมาก่อน” กรงเหล็กนี้ทำจากเหล็กนิล แต่โชคดีที่กริชในมือของซูจิ่งสิงเล่มนี้ เป็นเล่มที่หนานหยางอ๋องเคยมอบให้กับกู้หว่านเยว่

กริชเล่มนี้ตัดเหล็กได้ง่ายดั่งโคลน ตัดโซ่ขาดเป็นสองท่อนได้ในทันที

ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นานนัก กู้หว่านเยว่ให้ซูจิ่งสิงพาทั้งสองไปด้วย

ก่อนจากไป นางยังหยิบตำรารับมือสัตว์เดรัจฉานในมือฉินทงไปด้วย จากนั้นจึงออกจากที่ว่าการอำเภอ

ขณะนี้ เฉินจิ่งเส้ากำลังรอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่ภายในเรือน

“ในที่สุดพวกท่านก็กลับมาแล้ว ข้ายังคิดว่าพวกท่านจะตกอยู่ในอันตรายเสียอีก”

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้า พลางชี้ให้ซูจิ่งสิงวางหญิงผู้นั้นลง

“ท่านดูซิ นี่คือคุณหนูสกุลกงซุนใช่หรือไม่?”

เฉินจิ่งเส้ารีบเข้าไปดู แม้ว่านางจะถูกทรมานจนไม่เหลือสภาพ แต่เฉินจิ่งเส้าก็ยังจำใบหน้าของนางได้

“คุณหนูสี่?” เฉินจิ่งเส้าตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด

“นี่คือกงซุนฉิงคุณหนูสี่แห่งสกุลกงซุน”

ในเวลานี้ เขาไว้ใจทั้งสองโดยสมบูรณ์ “พวกท่านเจอกงซุนฉิงแล้ว พวกท่านเจอนางที่ไหน?”

กู้หว่านเยว่ใช้เท้าเขี่ยฉินทง “อยู่ในห้องลับของเขา”

เวลานี้เฉินจิ่งเส้าอยู่นิ่งไม่ไหวแล้ว หลังจากได้เห็นฉินทง ก็อยากจะชำแหละเขาเป็นชิ้น ๆ เหลือเกิน

“สัตว์เดรัจฉานอกตัญญู ขายนายเพื่อชื่อเสียงเงินทองเช่นนี้ ข้าต้องการฆ่าเขาซะ!”

เขาทรมานกงซุนฉิงจนอยู่ในสภาพนี้เลยหรือ?