บทที่ 50

นางเงียบไปครู่หนึ่ง พูดอย่างจริงจัง “ข้ากำลังสงสัยว่าเขื่อนในละแวกใกล้เคียงนี้อาจพังลง เมื่อนั้น พวกเราที่ศาลเจ้าโทรมๆ นี้ก็จะอับโชคไปด้วย ทุกคนไม่มีทางรอดชีวิต”

ซุนอู่ตกตะลึงภายในใจ “เจ้ารู้ได้เยี่ยงไร?”

“สัญชาตญาณ” กู้หว่านเยว่ชี้ไปที่ระดับน้ำบนพื้น “ท่านดู ตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ น้ำที่ไหลเข้ามาจากภายนอกระดับสูงขึ้นอย่างช้าๆ อยู่เหนือข้อเท้าของพวกเราแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้เขื่อนไม่แตก ไม่ช้าก็เร็วพวกเราก็ต้องจมน้ำเป็นแน่”

อันที่จริงกู้หว่านเยว่เองก็ไม่แน่ใจว่า ตกลงเขื่อนที่แตกนั้นอยู่ที่นี่หรือไม่

ในหนังสือมิได้เขียนไว้อย่างละเอียด ความจำนางเองก็เลือนราง

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม จะอยู่ที่ศาลเจ้าโทรมๆ นี้ต่อไปไม่ได้แล้ว หากยังอยู่ต่อก็มีแต่จะต้องตายเท่านั้น!

ซุนอู่มองระดับน้ำบนพื้น ภายในใจยังหวังพึ่งโชค

“นี่ก็ไม่แน่ว่าเป็นเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น ฝนทั่วไปก็ล้วนตกหนักอยู่พักหนึ่ง แต่หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม อีกเดี๋ยวฝนก็เบาลงแล้ว”

กู้หว่านเยว่ปวดหัวอยู่บ้าง ซุนอู่ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย

หากมิใช่เพราะยังมีสกุลเหยียน สกุลหลี่และสกุลเซิ่ง นางต้องพาครอบครัวของตนจากไปแล้วเป็นแน่

“รอเวลาอีกหนึ่งก้านธูปเถอะ”

ตอนนี้เอง ซูจิ่งสิงบนเกวียนปริปากเอ่ย “รอเวลาอีกหนึ่งก้านธูป หากฝนยังไม่เบาลง เช่นนั้นพวกเราก็ไปจากศาลเจ้าโทรมๆ แห่งนี้”

“สามี ท่านตื่นแล้ว?” กู้หว่านเยว่เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าซูจิ่งสิงอย่างแปลกใจปนดีใจ อิงตามหลักการแล้ว บัดนี้ทุกคนล้วนไม่ยอมจากศาลเจ้านี้ไป

แต่นางคิดไม่ถึง ซูจิ่งสิงถึงขั้นช่วยนางพูด

นี่ไม่เพียงทำให้นางแปลกใจปนดีใจ ยังเพิ่มความมั่นใจให้นางมากยิ่งขึ้นอีกด้วย

ซูจิ่งสิงมอบสายตาปลอบโยนให้นางแวบหนึ่ง ทอดสายตามองซุนอู่ที่ยังลังเล

“การเดินทางครั้งนี้ ภรรยาข้าช่วยทุกท่านเอาไว้หลายครั้ง ทุกครั้งนางล้วนพาพวกท่านผ่านอันตรายมาได้

ท่านนักการซุนไม่ลองคิดๆ ดู หากหลายครั้งก่อนไม่มีภรรยาข้าจะเป็นเช่นไร”

หัวใจซุนอู่เต้นตึกตัก