บทที่ 51

“ข้างนอกฟ้าแลบและฟ้าร้อง อยู่ในศาลเจ้าปลอดภัยกว่า”

“น้ำท่วมขึ้นมาแล้วอย่างไร? อย่างน้อยขึ้นที่สูงก็ไม่ต้องเปียก แต่ถ้าออกไปตอนนี้ คงได้หนาวตาย”

เหตุผลที่ทุกคนไม่เต็มใจที่จะจากไป ก็เหมือนกับพวกซุนอู่เมื่อครู่นี้ทุกประการ

ซุนอู่เห็นว่าระดับน้ำใต้เท้าเพิ่มขึ้นทีละน้อย แถมคนในคาราวานยังบ่นกระปอดกระแปด เขาโกรธจนต้องหยิบแส้ออกมา

เมื่อครู่แม่นางน้อยกู้อดทนไม่อัดเขาได้อย่างไร?

“ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตาย!”

“พี่ใหญ่ซุน เดี๋ยวก่อน!”

กู้หว่านเยว่รีบห้ามเขาเอาไว้

นักโทษเยอะเช่นนี้ ล้วนแต่ไม่เต็มใจจะออกไป แส้ไม่อาจใช้ได้แล้ว ต่อให้จะบังคับพวกเขาได้ แต่ก็จะต้องคอยลากคอยประคองให้เสียเวลา เดินหน้าได้ไม่กี่ก้าว

กู้หว่านเยว่ส่งสายตาวางใจให้ซุนอู่ แล้วหันกลับมาพูดกับทุกคนด้วยเสียงทุ้มลึก

“ทุกท่านฟังข้าพูด พวกเราหลบฝนในศาลเจ้านี้ได้สักพัก แต่ฝนก็จะหนักขึ้น และไม่ช้าก็เร็วที่นี่ก็จะถูกน้ำท่วม

พวกท่านดู ตอนนี้น้ำขึ้นมาถึงเข่าแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรายังอยู่ริมฝั่งแม่น้ำใหญ่ หากเขื่อนแตก กระแสน้ำทะลักท่วม พวกเราก็จะถูกพัดพาไปอย่างรวดเร็ว

จะรั้งอยู่ที่นี่รอความตาย หรือจะออกไปกับข้า พวกท่านตัดสินใจกันเอาเอง

กู้หว่านเยว่พูดถูก ระดับน้ำเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

คนในตระกูลเหยียนมองลงไป เหยียนซือหยวนที่ยังไม่ถึงสี่ขวบยืนลงไปก็เกือบจมน้ำ เหลือไว้เพียงส่วนหัวที่ลอยอยู่เท่านั้น

ดูไปแล้วก็น่าสงสาร

เหยียนเหวินจิ้งตัดสินใจทันที “ข้าฟังแม่นางน้อยกู้ จะตามนางไป”

คำพูดนี้ปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้น และในที่สุดตระกูลหยาน ตระกูลหลี่ และตระกูลเซิงก็ตัดสินใจติดตามไปด้วยกัน

เหยียนฮูหยินอุ้มเด็กขึ้นมาแล้วพยักหน้า “ใช่แล้ว แม่นางน้อยกู้ช่วยพวกเรามาหลายครั้งแล้ว ฟังนางไม่มีทางผิดแน่”

มีเพียงคนในตระกูลซูเก่าเท่านั้นที่นอนอยู่บนพื้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ปฏิเสธที่จะออกไป