บทที่ 512

มีเพียงหมู่บ้านโซ่วหวางเท่านั้นที่สืบทอดมายาวนาน ได้ยินมาว่าหมู่บ้านนี้สร้างขึ้นที่นี่ ตั้งรกรากมาหลายร้อยปีแล้ว”

“ถึงแม้จะเก่า แต่ก็ไม่ได้ทรุดโทรม เห็นได้ถึงความยิ่งใหญ่”

กู้หว่านเยว่เดาะลิ้นเบาๆ

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ดึงดูดองครักษ์ ทั้งสองไม่กล้าพูดอะไรกันมากมาย หลังจากเข้าไปได้แล้ว พวกเขาก็ตามหาที่ที่ปลอดภัยแล้วซ่อนตัวเอาไว้ก่อน

“หมู่บ้านโซ่วหวังใหญ่โตมโหฬาร หากคิดจะรวบเก็บสัตว์ร้ายทั้งหมดในครั้งเดียว คงตายเหนื่อยตายก่อน ไม่รู้ลองหาจากสถานที่ที่สำคัญสักสองสามที่ดูก่อน”

กู้หว่านเยว่แนะนำ

ซูจิ่งสิงเองก็คิดเช่นนี้ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “พวกเราไปที่คุกใต้ดินกันก่อน”

“ไปกันเถอะ” หลังจากหาทางไปคุกใต้ดินพบแล้ว กู้หว่านเยว่ก็พาซูจิ่งสิงเคลื่อนย้ายไปที่นั่นทันที

ภายในคุกใต้ดินมีองครักษ์ไม่มากนัก กู้หว่านเยว่หยิบยาผงจำนวนหนึ่งออกมา คิดจะทำให้เหล่าองครักษ์หมดสติ จากนั้นจึงถอดเสื้อผ้าของพวกเขา แล้วค้นหาในพื้นที่ทั่วบริเวณ

แต่สิ่งที่ทำให้นางผิดหวังก็คือ คุกใต้ดินนี้ล้วนเป็นทาสจากอดีตหมู่บ้านโซ่วหวาง ไม่มีคุณหนูจากตระกูลกงซุนเลย

“เดี๋ยวนะ”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะจากไป กู้หว่านเยว่ก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในคุกใต้ดิน

นางรีบหยิบภาพที่เมิ่งเหยียนมอบให้ออกมาอย่างรวดเร็ว

“ท่านดูสิ คนนั้นคือเจียงหลินใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ซูจิ่งสิงมองไปที่ชายคนหนึ่งในคุกใต้ดิน จากนั้นก็สลับมามองภาพ แล้วจึงพยักหน้า

“เป็นเขาจริงๆ”

ในภาพวาด เจียงหลินมีไฝน้ำตาสีแดงบนหน้าผาก

ชายในคุกใต้ดินเองก็มีไฝอยู่ในตำแหน่งเดียวกันด้วย

ชายคนนั้นเห็นทั้งสองคนพึมพำอยู่ข้างนอกก็หัวเราะหยัน

“พวกเจ้าจะเล่นแง่อะไรอีก? ต่อให้พวกเจ้าฆ่าข้า ข้าก็ไม่มีทางบอกว่าคุณหนูห้าอยู่ที่ไหน”

จู่ๆ กู้หว่านเยว่ก็โน้มตัวลงมา ถามว่า “เจ้าชื่อเจียงหลินใช่หรือไม่?”

“?”

กู้หว่านเยว่หยิบรูปเหมือนที่เมิ่งเหยียนให้มาออกมากาง

“ดูสิ คนบนนี้ เป็นเจ้าใช่หรือไม่?”