บทที่ 69

หลังจากที่กู้หว่านเยว่มอบสูตรยาให้ฟู่หลานเหิงแล้ว นางก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย

เมื่อเห็นอาจารย์หลิวรีบร้อนขนาดนี้ก็ตกใจ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”

ซูจิ่งสิงและคนอื่น ๆ ก็มองมาเช่นกัน

อาจารย์หลิวปาดน้ำตา พูดเสียงสั่นเครือ “ใต้เท้าของพวกเราติดโรคระบาด ตอนนี้โรคระบาดแพร่กระจายไปทั่วเมือง เดิมทีเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ข้าไม่ควรจะมารบกวนแม่นางน้อย

แต่อาการของใต้เท้าหนักมาก ตั้งแต่เมื่อคืนที่เริ่มมีอาการป่วย ก็มีไข้สูงไม่ลด หนาวสั่นไปทั้งตัว ยาที่ท่านให้เขากินก็ไม่ได้ผล หมอหลายคนก็จนปัญญา ข้าน้อยหมดหนทางแล้ว จึงมาขอรบกวนท่าน”

กู้หว่านเยว่รู้สึกแปลกใจมาก สูตรยาของนางไม่มีทางไม่ได้ผล ฟู่หลานเหิงเป็นอะไรกันแน่

“แม่นางน้อยกู้ ท่านพอจะไปกับข้า ดูอาการด้วยตัวเองได้หรือไม่?”

อาจารย์หลิวขอร้อง

ซูจิ่งสิงเอ่ยขึ้น “เจ้าไปดูเถอะ ฟู่หลานเหิงเป็นขุนนางที่ดี”

โรคระบาดในเมืองตงโจวเพิ่งจะเริ่มดีขึ้น หากฟู่หลานเหิงเป็นอะไรไปในช่วงสำคัญแบบนี้ ประชาชนจะต้องเดือดร้อน

“ตกลง”

กู้หว่านเยว่พยักหน้า จากนั้นพูดกับซูจิ่นเอ๋อร์ “จิ่นเอ๋อร์ เจ้าไปหยิบกล่องยาของข้ามาแล้วไปกับข้า”

ดูเหมือนฟู่หลานเหิงจะป่วยหนัก นางต้องการคนช่วยเหลือ

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซูจิ่นเอ๋อร์ได้ติดตามกู้หว่านเยว่ไปช่วยต้มยา จนพอมีความรู้บ้างแล้ว

ได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งกลับห้องไปสวมผ้าคลุมหน้าและหยิบกล่องยา

“พี่สะใภ้ ข้าพร้อมแล้ว พวกเราไปกันเลย!”

สาวน้อยรู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้รับมอบหมายงานสำคัญเป็นครั้งแรก

ทั้งสองคนไปที่บ้านของฟู่หลานเหิงด้วยกัน

หมอสองคนที่กำลังยืนพูดคุยกันอยู่หน้าประตูด้วยความร้อนใจ เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่ที่เดินตามหลังอาจารย์หลิวมา ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

“สูตรยารักษาโรคระบาดมาจากแม่นางน้อยคนนี้หรือ?”