บทที่ 70

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้วแน่น ไม่แปลกใจเลยที่อาการของฟู่หลานเหิงจะหนักขนาดนี้ คงเป็นเพราะร่างกายสะสมความเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดแล้ว

“ใจเย็น ๆ ก่อน ข้าจะจับชีพจรเขาดูก่อน”

ในสถานการณ์แบบนี้ ใช้ยาสมุนไพรคงไม่ได้ผลแล้ว

กู้หว่านเยว่ให้อาจารย์หลิวออกไปก่อน จากนั้นแอบหยิบยาพิเศษจากมิติออกมาฉีดให้ฟู่หลานเหิงขณะที่ซูจิ่นเอ๋อร์ไม่ทันสังเกต

จากนั้นก็หยิบเข็มเงินออกมา ฝังเข็มให้กับฟู่หลานเหิง

“จิ่นเอ๋อร์ เจ้าช่วยข้าเฝ้าประตูไว้ อย่าให้ใครเข้ามารบกวน”

“เจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่หยิบเข็มเงินออกมา และหาจุดฝังเข็มของฟู่หลานเหิงได้อย่างแม่นยำ

การฝังเข็มต้องใช้สมาธิอย่างมาก จิตใจต้องจดจ่ออย่างสูง หากมีขั้นตอนใดผิดพลาดเพียงขั้นตอนเดียว ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็จะสูญเปล่า

เข็มแรก แทงลงไปที่จุดไป่ฮุ่ย* ของฟู่หลานเหิงก่อน

เข็มที่สอง จุดอี้เฟิง*

เข็มที่สาม จุดต้าอิ๋ง*

...

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว กู้หว่านเยว่เหงื่อท่วมตัว และเข็มสุดท้ายก็แทงเข้าที่จุดเสินถิง* ของฟู่หลานเหิง

เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของฟู่หลานเหิงดีขึ้นแล้ว ดวงตาที่ปิดสนิทของเขาก็ค่อย ๆ ลืมขึ้น

“หว่านเยว่?”

ในช่วงสับสน เขาเห็นซูจิ่นเอ๋อร์ที่กำลังเช็ดเหงื่อให้เขาอยู่อีกด้านหนึ่งเป็นกู้หว่านเยว่ จึงจับมือนางด้วยความรักใคร่

ซูจิ่นเอ๋อร์เบิกตากว้าง ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต สะบัดมือของฟู่หลานเหิงออกอย่างไม่รู้ตัว

“ท่านจำคนผิดแล้ว!”

ฟู่หลานเหิงตกใจตื่นเพราะเสียงหวานใสนี้ จึงรู้ว่าตัวเองจับมือผิดคน และเหลือบไปเห็นกู้หว่านเยว่ซึ่งกำลังเก็บเข็ม

สีหน้าของนางเคร่งขรึม ไม่เหมือนกับหว่านเยว่ในความทรงจำเลยสักนิด

ฟู่หลานเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง