ตอนที่ 2 กลับบ้านเดิม

ให้หลังสาวใช้ มุมปากของนางเหยียดยิ้มด้วยความสะใจอีกครั้ง อุตส่าห์รอเวลานี้มานานสุดท้ายนางก็สมหวังจนได้ อีกอย่างงานครั้งนี้ยังไม่ต้องเสียเงินแม้แต่อีแปะเดียว นางพึมพำว่า “ในที่สุดตำแหน่งฮูหยินใหญ่ก็ต้องกลายเป็นของข้าอย่างชอบธรรม”

เมื่อมาถึงตลาด แม่นมเตียวก็เปลี่ยนเป็นรถม้ารับจ้าง เพื่อเดินทางไปยังเมืองหยางโจวต่อไป

ภายในรถม้าแม่นมเตียวกับซิ่วอิงช่วยกันทายาบนแผ่นหลังให้เจ้านายทั้งสองที่ยังนอนไม่รู้สึกตัว หนึ่งเค่อต่อมาจ้าวฟางหรูก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้ว

“ฮูหยิน ฮูหยินฟื้นแล้ว” เตียวจินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ

“อย่าเรียกข้าเช่นนั้นอีก” นางกล่าวออกเสียงแหบแห้งใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความปวดแผล ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าใดนักที่ตนอยู่บนรถม้า เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจวนสกุลเว่ยนางได้ยินทั้งหมด เพียงแต่ตอนนั้นร่างกายนางตอบสนองไม่ได้

“บ่าว บ่าวลืมตัวเจ้าค่ะ นายหญิงดื่มน้ำสักหน่อยนะเจ้าคะ” พูดพร้อมกับยื่นกระบอกน้ำให้นายหญิงอย่างกระตือรือร้น

จ้าวฟางหรูรับมาดื่มไปสองอึกจากนั้นรีบหันหน้าไปมองบุตรสาว น้ำใสในตาเริ่มเอ่อคลอ พูดออกเสียงสั่นเครือว่า “เหยียนเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง” นางลุกจากที่ของตนค่อย ๆ เคลื่อนกายไปหาบุตรสาวโดยมีแม่นมเตียวคอยพยุงร่างไปส่ง

“ยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ” ซิ่วอิงตอบทั้งน้ำตา อดสงสารเจ้านายตัวน้อยไม่ได้ ยิ่งโดนตีจนสลบอย่างนี้นางยิ่งรู้สึกปวดใจ

“โธ่เหยียนเอ๋อร์ลูกแม่” น้ำตานางร่วงเผาะลงข้างแก้ม นิ้วเรียวยาวลูบคลำบาดแผลบนแผ่นหลังของบุตรสาวแผ่วเบา “เจ้าไม่น่าเข้าไปช่วยแม่เลย”

“นายท่านช่างไร้เหตุผลเหลือเกินเจ้าค่ะ” แม่นมเตียวกล่าวขึ้นด้วยความโมโห

จ้าวฟางหรูเม้มปากแน่นก่อนพูดขึ้นว่า “ช่างเถิด เป็นใครก็ต้องคิดเช่นนั้น”

“แต่นายหญิงถูกใส่ร้ายนี่เจ้าคะ เสิ่นอี๋เหนียงนั่นก็ร้ายยิ่งนัก คุณหนูใหญ่กับนายหญิงร่างกายอ่อนแอปานนี้ ยังคิดหาทางกำจัดอีก” แม่นมเตียวพูดขึ้นอีกว่า “นายท่านลืมไปแล้วหรือว่านายหญิงกับท่านผู้เฒ่าจ้าวเป็นคนหาเงินส่งนายท่านร่ำเรียนจนสอบได้เป็นขุนนาง ถ้าไม่มีนายหญิง นายท่านหรือจะมีชีวิตที่ดีเพียงนี้”