ตอนที่ 3 หายป่วยอย่างน่าประหลาด

รถม้าจอดลงตรงหน้าบ้านเก่าทรุดโทรมหลังหนึ่ง สารถีเอ่ยบอกว่า “ถึงแล้วขอรับ”

ซิ่วอิงก้าวขาลงไปก่อนจากนั้นช่วยประคองนายหญิงลงจากรถม้า และอุ้มเว่ยซินเหยียนจากแม่นมเตียว จากนั้นแม่นมเตียวจึงยกหีบข้าวของให้ซิ่วอิงรับอยู่ด้านล่าง เสร็จแล้วรถม้าก็ขับเคลื่อนออกไปทันที ยังโชคดีที่ก่อนมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้พวกนางได้แวะซื้อข้าวของและอาหารกลับมาด้วย

ซินเหยียนคนใหม่ที่มาจากโลกปัจจุบันแล้ววิญญาณเข้ามาสวมอยู่ในร่างนี้ตั้งแต่เจ็ดวันก่อนมองดูบ้านดินผสมอิฐแดงหลังคามุงด้วยหญ้าอย่างไม่เชื่อสายตา นี่หรือคือบ้านหลังใหม่ที่เธอต้องมาอยู่ เสียงเล็กแหลมเอ่ยถามผู้เป็นแม่ว่า “นี่คือบ้านของเราหรือเจ้าคะท่านแม่” แม้เธออยู่ในร่างนี้มาหลายวันแล้วแต่เธอก็ยังไม่ชินกับสภาพบ้านเมืองในยุคนี้เท่าไรนัก

“ใช่ นี่คือบ้านของเรา เหยียนเอ๋อร์กลัวหรือไม่” จ้าวฟางหรูรู้สึกสงสารบุตรสาวจับใจที่ต้องกลับมาอยู่บ้านเก่าเช่นนี้ แต่คิดอีกแง่หนึ่งก็ยังดีที่ยังมีบ้านอยู่

นางส่ายหน้าน้อย ๆ “ไม่กลัวเจ้าค่ะ” นางไม่กลัวแต่ว่ามันรกมาก แต่มันก็สมควรแล้วเพราะระหว่างเดินทางท่านแม่เล่าให้ฟังว่าตั้งแต่ท่านตาจากไปเมื่อห้าปีก่อนบ้านหลังนี้ก็ไม่เคยมีใครมาอาศัยอยู่เลย อีกทั้งบ้านหลังนี้ยังอยู่ตรงบริเวณเชิงเขา ห่างจากบ้านหลังอื่น ๆ ในหมู่บ้านเกือบหนึ่งลี้จึงทำให้บรรยากาศดูวังเวงอยู่สักหน่อย

จ้าวฟางหรูยิ้มอ่อนให้ลูกสาว แล้วจึงพาทุกคนเดินเข้าไปในบ้าน แต่ภายในบ้านมีฝุ่นเกาะและหยากไย่ขึ้นเต็ม จึงทำให้เดินเข้าไปข้างในไม่ได้ นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “วันนี้คงต้องทำความสะอาดภายในบ้านก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำข้างนอก” ตอนนี้เพิ่งยามอู่ยังพอมีเวลาในการทำความสะอาดอีกหลายชั่วยามกว่าจะถึงเวลาอาหารค่ำ

“เหมือนจะมีงูเลยเจ้าค่ะนายหญิง” ซิ่วอิงพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว ในใจรู้สึกสงสารนายหญิงกับคุณหนูยิ่งนักที่ต้องมาอยู่บ้านเก่า ๆ แบบนี้ ถึงจวนสกุลเว่ยจะไม่ใหญ่โตมาก แต่เรือนฮูหยินใหญ่ก็ใหญ่โตมากกว่าบ้านหลังนี้หลายเท่า คิดมาถึงตรงนี้ซิ่วอิงก็นึกชิงชังเสิ่นอี๋เหนียงขึ้นมาจนเข้ากระดูกดำ

“ในหีบมีสมุนไพรไล่สัตว์มีพิษ ทำความสะอาดแล้วเจ้านำมาจุดสักหน่อยก็แล้วกัน” สมุนไพรสองหีบที่นำติดตัวมาวันนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หมอจ้าวมอบให้นางก่อนที่ท่านจะจากไปรวมถึงตำราแพทย์อีกจำนวนหนึ่ง ถึงนางจะไม่ค่อยมีความรู้เรื่องการแพทย์มากนักแต่ก็พอรู้จักชื่อสมุนไพรและประโยชน์ของมันอยู่บ้าง

“เจ้าค่ะ”

“ท่านแม่มีสมุนไพรด้วยหรือเจ้าคะ” เว่ยซินเหยียนถามออกด้วยความใคร่รู้

“มีสิ แม่ยังมีตำราแพทย์อีกหลายสิบเล่มด้วยนะ เป็นของท่านตาของเจ้าทั้งนั้น”

“จริงหรือเจ้าคะ” ดวงตาดำขลับเป็นประกายวาววับ เช่นนั้นก็ดีเลย นางจะได้ศึกษาเรื่องสมุนไพรและศาสตร์การแพทย์ไปพร้อม ๆ กัน