ตอนที่ 20 พระราชทานสมรส

เถาตงจึงพูดเอาใจองค์เหนือหัวว่า “ทูลฝ่าบาท เป็นเพราะบุตรสาวของใต้เท้าเว่ยถึงวัยออกเรือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งนางยังมีความเพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและศิลปะทั้งสี่แขนงก็แตกฉาน พิณ หมากล้อม อักษร และวาดภาพล้วนไม่เป็นรองใครในเมืองนี้ กระหม่อมจึงคิดว่านางเหมาะสมกับท่านอ๋องมากที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ได้ฟังก็พยักหน้าพึงพอใจ หันไปมองขุนนางในท้องพระโรงพลางตรัสถามว่า “พวกท่านมีความคิดเห็นเช่นไร” โดยไม่คิดแม้แต่จะเอ่ยถามความคิดเห็นของจิ้งอันโหวผู้มีศักดิ์เป็นท่านตาของเจิ้นเสิ่นอ๋องเลยแม้แต่น้อย หย่งกั๋วกงลอบสบตากับราชครูจิว มุมปากทั้งสองยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มด้วยความพึงพอใจที่ฮ่องเต้มองข้ามจิ้งอันโหวไป

เมื่อเห็นว่าตนได้พ้นภัยแล้ว ขุนนางทั้งหลายจึงเอ่ยขึ้นเป็นเสียงเดียวกันว่า เห็นด้วยกับใต้เท้าเถา ฮ่องเต้หันไปตรัสถามเว่ยเฉิงว่า “แล้วใต้เท้าเว่ยมีความคิดเห็นอย่างไร”

เว่ยเฉิงพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ ในเมื่อทุกคนลงมติเห็นพ้องกันเช่นนี้แล้วเขายังจะทำอะไรได้อีก ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ รู้สึกโกรธแค้นเสนาบดีกรมอากรจนอกแทบแตกตาย และก็เข้าใจว่าทำไมเสนาบดีเถาถึงได้เลือกบุตรสาวของตน ก็เพราะเขาเองก็หมายตาองค์ชายรองสุยหวังเหล่ยมาเป็นบุตรเขยเช่นเดียวกัน ถ้าตัดบุตรสาวของเขาไปได้ ตำแหน่งชายารองขององค์ชายรองผู้ซึ่งเหมาะสมที่จะเป็นองค์รัชทายาทที่สุดในบรรดาโอรสของฮ่องเต้ทั้งสามพระองค์ก็ต้องตกเป็นของบุตรสาวของเสนาบดีเถาโดยไร้คู่แข่ง

เว่ยเฉิงเอ่ยขึ้นคล้ายมีความยินดียิ่ง “เป็นพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ” เขาเว้นช่วงแล้วกล่าวต่อ “เพียงแต่กระหม่อมคิดว่าจะไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ พระชายาคนก่อนเพิ่งจะ…” เว่ยเฉิงไม่กล้ากล่าวออกว่าพระชายาของเจิ้นเสิ่นอ๋องคนก่อนที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้ไปเมื่อห้าเดือนที่แล้วเพิ่งจะเสียชีวิตไปหมาด ๆ

“เราไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว หากใต้เท้าเว่ยไม่คัดค้าน เราจะออกราชโองการทันที” ฮ่องเต้ไม่ได้สนใจความเป็นความตายของผู้อื่น เขาแค่ต้องการให้โอรสของตนแต่งงานแล้วรีบมีบุตรในเร็ววัน เพราะโอรสที่เขาห่วงใยที่สุดก็คือสุยอี้เฉิน

สุยอี้เฉินอาภัพตั้งแต่กำเนิด ถึงฮ่องเต้จะรักองค์ชายใหญ่มากเพียงใดแต่ก็ต้องเอาใจใส่บ้านเมืองเป็นหลัก เพราะคำทำนายของโหราจารย์คนนั้น พระองค์จึงจำเป็นต้องส่งโอรสไปอยู่ไกลถึงชายแดนเหนือ แต่ในใจก็ยังคิดถึงไม่เคยเสื่อมคลาย หากหาพระชายาดี ๆ ให้เขาสักคนได้ เขาก็อยากจะทำ อีกทั้งโรคที่สุยอี้เฉินป่วยไม่ใช่โรคติดต่อ เขาเชื่อว่าบุตรที่เกิดจากสุยอี้เฉินไม่มีทางเป็นเหมือนเขาอย่างแน่นอน

เว่ยเฉิงได้แต่กัดฟันพูดออกไป “ขอบพระทัยฝ่าบาท” พูดจบยังปรายตามองเสนาบดีเถาด้วยสายตาเย็นเยียบ

หลังจากเลิกงานวันนั้นเว่ยเฉิงก็รีบกลับจวนของตนทันที เสิ่นซื่อในอดีตที่เคยมีตำแหน่งเป็นอี๋เหนียงเมื่อแปดปีก่อน แต่หลังจากที่จ้าวฟางหรูถูกขับไล่กลับบ้านเดิมเพราะคบชู้ นางก็ได้เลื่อนขั้นเป็นเว่ยฮูหยินอย่างเต็มตัว งานการในจวนสกุลเว่ยล้วนเป็นนางจัดการทั้งสิ้น

เสิ่นซื่อเดินออกมารอต้อนรับสามีที่เพิ่งกลับจากทำงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่สามีกลับทำหน้าดำคร่ำเครียดคล้ายคิดไม่ตก

นางเอ่ยถามเสียงอ้อนว่า “ท่านพี่ ใครบังอาจทำให้ท่านพี่ไม่สบายใจหรือเจ้าคะ”

ทั้งสองเดินไปยังเรือนหลักของเว่ยเฉิง พอนั่งลงบนเก้าอี้สาวใช้รินน้ำชาเสร็จเขาจึงไล่นางออกไปทันที เขาตอบภรรยาเสียงเครียดว่า “ฮ่องเต้จะพระราชทานสมรสให้กับบุตรสาวของเรา”

ดวงตานางเปล่งประกายเจิดจ้า ถามว่า “กับองค์ชายรองหรือเจ้าคะ”

“กับเจิ้นเสิ่นอ๋อง”