ตอนที่ 19 คัดเลือกพระชายา

ถึงแม้หลายปีที่ผ่านมานี้เว่ยซินเหยียนไม่ได้รักษาคนป่วยเลย แต่ยามว่างนางก็ปรุงยาที่มีสรรพคุณดีเยี่ยมไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเสมอ และยังมียาตัวหนึ่งที่นางแอบหลอมขึ้นมาเองโดยไม่ได้บอกอี๋นั่ว เพราะยาตัวนี้ท่านอาจารย์บอกว่าห้ามหลอมเด็ดขาด แต่เขาไม่ได้บอกเหตุผลว่าเพราะอะไร พอหลอมเสร็จนางจึงเก็บยานั้นไว้กับตัวไม่ได้นำออกไปใช้กับใคร

อีกทั้งนางยังคิดค้นสั่งทำอุปกรณ์ทางการแพทย์ขึ้นมาอีกหลายสิบชิ้น ส่วนมากจะเป็นอุปกรณ์ด้านการผ่าตัดที่นางถนัดเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนในครอบครัวรวมถึงอี๋นั่วรู้ว่านางเป็นคนมีความสามารถ ชอบทำในสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึง จึงไม่ได้สงสัยในเรื่องนี้

หมอฉินก็ยังคงรักษาสัญญาได้เป็นอย่างดี เขาไม่กล้าให้ใครติดตามนางเพราะเขารู้ว่านางมีวรยุทธ์ อีกทั้งยังรู้ว่านางทำจริงทุกคำที่พูด เพื่อกำไรมหาศาลที่ได้จากนาง เขาจึงไม่กล้าบอกผู้ใดว่านางเป็นใคร เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้ที่มาที่ไปของนางเช่นกัน

ตอนนี้เว่ยซินเหยียนได้สร้างบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมหลายเท่าให้มารดากับสาวใช้ได้อยู่อาศัยอย่างสุขสบายตามที่เคยคิดไว้ และยังมีบ้านพักพนักงานอีกด้วย จ้าวฟางหรูมีความสุขมากที่ได้ใช้เวลากับการดูแลสวนสมุนไพรและคนงาน ไม่น่าเชื่อว่าการเป็นหญิงม่ายมันจะดีเช่นนี้

เย็นวันนี้นางลงมือทำอาหารเอง อี๋นั่วก็มาร่วมโต๊ะอาหารด้วยทุกเย็น เขากลายเป็นเหมือนคนในครอบครัวของนางไปแล้ว

กินอาหารเย็นเสร็จ อากาศกำลังเย็นสบาย เว่ยซินเหยียนนอนดูพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้าอยู่บนแคร่ข้างลานฝึกยุทธ์ของนางด้วยท่วงท่าสบาย แม้อายุจะเลยวัยปักปิ่นมาแล้วสองปีแต่นางก็ยังไม่สงวนท่าทีเหมือนสตรีทั่วไป แต่ทุกคนในบ้านหลังนี้ชินชาเสียแล้ว รวมถึงอี๋นั่วด้วย

เขาเดินมาใกล้แล้วนั่งลงห่างจากนางเล็กน้อย เว่ยซินเหยียนรู้ถึงการมาของเขาแต่ไม่ได้ลุกขึ้นนั่ง ดวงตากลมโตยังจ้องอยู่บนท้องนภาอย่างตาไม่กะพริบ แต่นางกลับเอ่ยขึ้นว่า “ข้าอยากกลับไปเมืองลั่วหยาง”

“ถึงเวลาแล้วหรือ” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ ราวกับรู้อยู่แล้วว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

“อืม”

“บางครั้งการแก้แค้นก็ไม่ใช่ทางออกเสมอไป” ความหมายคือเขาเป็นห่วงนาง

“แต่ไม่ใช่สำหรับข้า”

“แล้วแม่ของเจ้าเล่า จะปล่อยนางไว้อย่างนี้หรือ นางมีเจ้าเพียงคนเดียว”

นางเอี้ยวหน้าไปมองเขา พูดว่า “พวกท่านพูดราวกับเป็นคนคนเดียวกัน” เขาเบือนหน้าหนี แม้มีเพียงแสงสว่างจากจันทราแต่เว่ยซินเหยียนก็มองเห็นว่าใบหน้าเขาขึ้นเป็นสีแดง พูดต่ออีกว่า “นางยังมีท่าน”

อี๋นั่วคล้ายจะอ้าปากค้าน แต่เว่ยซินเหยียนกลับไม่เปิดโอกาส “มีแม่นมเตียวและซิ่วอิงด้วย” ทุกคนที่อยู่ข้างกายมารดารวมถึงมารดาของนางเองก็เก่งวรยุทธ์ทั้งนั้น

“มันไม่เหมือนกัน”

“ข้าแค่ฝากท่านดูแลท่านแม่แทนข้าสักประเดี๋ยวไม่ได้หรือ”

“แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปคนเดียวเป็นอันขาด”

“เช่นนั้นข้าจะให้ซิ่วอิงไปด้วย” เพราะตอนนี้ซิ่วอิงถือว่าเป็นผู้ช่วยของนางก็ว่าได้

“ไม่มีอะไรเปลี่ยนใจเจ้าได้เลยหรือ”