ตอนที่ 18 ถึงวัยออกเรือน

“ข้าใช้ไม่หมดหรอกท่านอาจารย์ ท่านรับไว้เถิดเจ้าค่ะ ถือว่าเป็นค่าวิชาที่ท่านช่วยสอนข้า” เงินหนึ่งหมื่นตำลึง ให้ผู้มีพระคุณสองพันตำลึง เงินที่เหลืออีกแปดพันตำลึงหากนางใช้ปีละหนึ่งร้อยตำลึง นางสามารถอยู่ได้อีกแปดสิบปี ชีวิตนี้นางจะมีอายุยืนยาวแค่ไหนกัน อีกทั้งนางยังสามารถขายยาได้อีกเดือนละหนึ่งหมื่นตำลึง หากไม่เรียกนางว่าเศรษฐีนีแล้วจะเรียกนางว่าอะไรได้ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว อาชีพที่ไม่ต้องคุยกับคนหมู่มากรวยแบบเงียบ ๆ นางต้องการมานานแล้ว ในที่สุดก็หาเจอจน

อี๋นั่วมองนางอย่างจนใจ พูดออกอย่างเหนื่อยหน่ายว่า “ครั้งนี้ข้าจะรับไว้ หากมีครั้งต่อไปข้าจะถือว่าเจ้าดูถูกข้า”

“ก็ได้ ๆ ต่อไปข้าจะไม่ให้เงินท่านอีก” คนอะไรช่างพิลึกนัก ให้เงินเปล่าแต่กลับไม่เอา ทั้งที่ของใช้ในเรือนของเขายังน้อยกว่าของนักพรตเสียอีก นางรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะพลางเอ่ยต่อว่า “แต่เรื่องอาหารไม่นับรวมนะเจ้าคะ เพราะท่านแม่เต็มใจทำมาให้ท่าน” นับตั้งแต่ที่เขาเริ่มรักษามารดาของนาง จ้าวฟางหรูก็เป็นคนทำอาหารเย็นเองทุกวัน เพื่อนำมาแบ่งปันอี๋นั่วด้วย

เขาตอบอืมคำหนึ่งแล้วไม่เถียงนางอีก พลางคิดในใจว่า แม่ลูกคู่นี้ชอบมัดมือชกเหมือนกันไม่มีผิด

ไม่รู้ว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ อี๋นั่วจึงหาญกล้าถามนางออกมาว่า “แล้วบิดาของเจ้าเล่า เขาอยู่ที่ใดหรือ”

เว่ยซินเหยียนเงียบไปครู่ใหญ่ ด้วยความไว้ใจในตัวอี๋นั่วจึงบอกเขาอย่างไม่ปิดบัง “บิดาข้าลุ่มหลงอนุ เชื่อคำยุแยงของนางจนมอบหนังสือหย่าให้มารดาข้า มารดาข้าจึงพาข้าหนีกลับมาอยู่บ้านเดิมอย่างที่ท่านเห็น”

“บิดาของเจ้าทำงานที่กรมกองใดหรือ”

“เขาเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยอยู่ที่กรมอาญาเจ้าค่ะ” เว่ยซินเหยียนมองหน้าเขา ถามว่า “ท่านรู้จักเขาหรือเจ้าคะ”

อี๋นั่วส่ายหน้าพลางตอบ “ไม่รู้จักหรอก ข้าอยู่เมืองหยางโจว จะยู่จักคนที่เมืองลั่วหยางได้อย่างไร อีกอย่างเมืองลั่วหยางข้าก็ไม่เคยก้าวเท้าเข้าไปเหยียบ” ดวงตาและสีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแปลงสักนิด

เว่ยซินเหยียนเชื่อเขาสนิทใจพูดว่า “ข้าต้องแก้แคนแทนมารดาของข้าให้ได้”

ดวงตาอี๋นั่วกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำว่าแก้แค้น “แต่เจ้ายังเด็ก อีกทั้งยังตัวคนเดียว” นางตัวแค่นี้ก็มีความหาญกล้าอยากแก้แค้นแทนมารดาเสียแล้ว ช่างแตกต่างจากเขานัก

“ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะแก้แค้นพวกเขาตอนนี้สักหน่อย แต่ข้าต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน” หากนางไม่ได้แก้แค้น ความอาฆาตแค้นของเจ้าของร่างนี้ก็คงยังติดค้างอยู่ในใจนางไม่รู้จบ

“ข้าขอเอาใจช่วยให้เจ้าทำสำเร็จ”

เว่ยซินเหยียนมองหน้าอาจารย์ของตนนิ่ง ตัดสินในเอ่ยถามว่า “ท่านอาจารย์ไม่มีครอบครัวหรือ”

เขาเบือนหน้าไปทางอื่นตอบว่า “ไม่มี”

“แล้วไม่คิดจะมีหรือ แก่เฒ่ามาท่านจะอยู่กับใคร”