ตอนที่ 17 เงินเดือนก้อนแรก

ดวงตาของหยวนหมิงเทามีแววความผิดหวังวาบผ่าน กล่าวออกว่า “เช่นนั้นหากนางนำยามาขายอีก ข้าขอจองล่วงหน้าได้หรือไม่”

“ต้องขออภัยใต้เท้าเป็นอย่างสูงขอรับ ท่านเองก็ทราบดีว่าโรงหมอจินฮงไม่เคยผูกขาดกับลูกค้าคนใด”

หยวนหมิงเทาลอบถอนหายใจ เพราะความจริงข้อนี้เขาก็รู้ดี โรงหมอจินฮงปฏิบัติกับลูกค้าอย่างเสมอภาคจริง ๆ เขาเองก็เป็นคนเคารพกฎของที่นี่เช่นเดียวกัน

แต่หมอฉินพูดต่อว่า “แต่ถ้าภายในสองเดือนยังไม่มีผู้ใดต้องการใช้ยาพิษครอบจักรวาล ข้าจะแจ้งให้ใต้เท้าทราบทันทีขอรับ”

สีหน้าของหยวนหมิงเทาเริ่มดีขึ้น พูดออกว่า “ขอบคุณหมอฉิน”

หยวนหมิงเทาเดินออกไปไกลแล้ว ดวงตาของฉินเหอจึงสว่างวาบขึ้น แม่นางน้อยผู้นั้นไม่ได้หลอกลวงเขาจริง ๆ นับว่าเป็นความโชคดีของโรงหมอจินฮงที่เขาได้พบกับนาง เช่นนั้นแล้วเขาจะปล่อยให้นางไปขายยาให้กับโรงหมออื่น ๆ ไม่ได้

สิบวันมาถึงเว่ยซินเหยียนกับซิ่วอิงออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งสองนำสมุนไพรตากแห้งมาด้วยสามตะกร้าใหญ่ เมื่อคืนเว่ยซินเหยียนรู้สึกตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ ได้แต่ภาวนาให้ยาของตนมีคนมาซื้อไปทีเถิด

มาถึงตลาดซิ่วอิงนำสมุนไพรเข้าไปขายในร้านเดิมเพียงลำพัง เพราะเว่ยซินเหยียนไม่อยากให้เถ้าแก่ที่ดูแลโรงหมอจำตนได้ จากนั้นทั้งสองจึงตรงไปยังโรงหมอจินฮงทันที

ฉินเหอที่เฝ้ารอเว่ยซินเหยียนอยู่แล้ว พอเห็นนางเดินเข้ามาในโรงหมอก็รีบเชื้อเชิญนางเข้าไปในห้องพักของตนด้วยท่าทีนอบน้อมทันที เว่ยซินเหยียนพอเดาได้ว่ายาของนางคงใช้ได้ผลแล้ว

เว่ยซินเหยียนนั่งลงบนตั่งตรงข้ามเขาเรียบร้อยแล้ว หมอฉินจึงกล่าวออก “ยาของเจ้าขายได้แล้ว อีกทั้งผลลัพธ์ของมันยังไร้ข้อกังขา แม่นางข้าขอพูดอย่างไม่อ้อมค้อม หากข้าอยากทำการค้ากับเจ้าจะได้หรือไม่”

ดวงตาของนางเป็นประกายระยิบระยับเมื่อนึกถึงเงินหนึ่งหมื่นตำลึง ถามเขาว่า “อย่างไรเจ้าคะ”

“ข้าอยากได้ยาพิษครอบจักรวาลของอาจารย์เจ้าทั้งหมด เจ้ากลับไปบอกเขาได้หรือไม่” กำไรเม็ดละสามพันตำลึงถือว่ามากแล้วสำหรับโรงหมอของเขา หรือหากโก่งราคาให้สูงขึ้นอีกหน่อยก็ไม่น่าจะมีปัญหา

“ท่านอาจารย์ให้ข้าตัดสินใจแทนเขาได้ทุกอย่าง เพียงแต่การหลอมยาพิษครอบจักวาลนั้นทำได้เดือนละหนึ่งเม็ดเท่านั้น อีกทั้งในแต่ละครั้งยังใช้เวลาหลอมนาน”

ดวงตาหมอฉินมีแววผิดหวังเล็กน้อย แต่ถ้าหากได้ยาเดือนละหนึ่งเม็ดก็ยังถือว่าโชคดีแล้ว “ได้ หนึ่งเม็ดต่อเดือนข้าก็ยอม เจ้าตกลงที่จะทำการค้ากับข้าหรือไม่”

“ได้ ข้าจะทำการค้ากับท่าน แต่ข้ามีกฎบางอย่างที่อยากจะบอกท่าน” เว่ยซินเหยียนกล่าวต่อว่า “ท่านห้ามอยากรู้ว่าข้าและอาจารย์ของข้าเป็นใคร หากข้ารู้ว่าท่านไม่รักษากฎ สัญญาการค้าระหว่างเราจะสิ้นสุดลงทันที ต่อจากนั้นข้าจะขายยานี้ให้กับโรงหมอแห่งใดก็ได้”

“ข้าตกลง ๆ” ฉินเหอรีบกล่าว

“ดี เช่นนั้นก็เขียนสัญญาได้”

ร่างบอบบางเดินออกมาจากโรงหมอจินฮงแล้วแต่ดวงใจยังเต้นกระหน่ำตลอดเวลา เว่ยซินเหยียนมองตั๋วเงินในมือด้วยความดีใจยากจะหาสิ่งใดมาเปรียบ

ซิ่วอิงมองเห็นตั๋วเงินในมือเจ้านายแล้วยิ้มกว้าง “คุณหนูขายยาได้แล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม”