ตอนที่ 16 ทดสอบยาถอนพิษ

ก็จริงดั่งที่นางว่า ถ้าหากยานี้ถอนพิษได้ครอบจักรวาลจริง ราคาหนึ่งหมื่นตำลึงคงไม่นับว่าแพง “เช่นนั้นข้าจะมอบสัญญาให้เจ้าอีกสิบวันเจ้าค่อยเข้ามาหาข้าที่นี่อีกครั้ง” หากอยากรู้ว่ายานี้ใช้ได้ผลจริงตามคำโอ้อวดของนางหรือไม่ ก็ต้องทดลองกับคนที่ได้รับพิษร้ายแรงเท่านั้น ซึ่งในสิบวันนี้ก็คงมีคนโดนพิษไม่น้อย

“เจ้าค่ะ” เว่ยซินเหยียนยิ้มแก้มปริ ในที่สุดก็มีคนเปิดใจให้กับเด็กอย่างนางแล้ว

หมอฉินสั่งให้ลูกน้องนำสัญญามาให้ จากนั้นจึงถามนาง “เจ้าเขียนหนังสือได้หรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็เขียนชื่อเจ้าตรงนั้น” เขาชี้ที่ว่างให้นางลงลายลักษณ์อักษร

เว่ยซินเหยียนเขียนซื่อตนแล้วส่งเอกสารคืนให้เขา เขารับมาอ่านดู “เจ้าชื่อเสี่ยวอันรึ”

“เจ้าค่ะ” นางตอบโดยแววตายังคงเรียบนิ่ง จนหมอฉินไม่คิดเอะใจ เขายื่นสัญญาให้นางหนึ่งฉบับจากนั้นเว่ยซินเหยียนจึงขอตัวกลับทันที

เว่ยซินเหยียนเดินออกมาซิ่วอิงก็ถามขึ้นทันที “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณหนู”

“รออีกสิบวันค่อยมาใหม่”

“ทำไมหรือเจ้าคะ”

“เขาคงอยากทดสอบยาของข้ากระมัง” เรื่องนั้นนางไม่ได้กังวลเพราะถึงอย่างไรยาของนางก็มีประสิทธิภาพอยู่แล้ว

กล่าวจบนางก็รีบพาซิ่วอิงกลับบ้านทันที

หลังจากวันนั้นเว่ยซินเหยียนยังคงขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรตามเดิม รอบนี้นางจะรอให้ครบสิบวันค่อยนำไปขายทีเดียว

ทุกเย็นนางยังไปเรียนศาสตร์การฝังเข็มและการตรวจชีพจรกับอี๋นั่ว ตอนนี้อี๋นั่วเริ่มรู้สึกคุ้นชินกับความสามารถในการจดจำของนางบ้างแล้ว เว่ยซินเหยียนเป็นสตรีที่มีทั้งพรสวรรค์และพรแสวงจริง ๆ นางเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและทำออกมาได้อย่างดีเยี่ยม อี๋นั่วยิ้มปลื้มปริ่มเพราะรู้สึกภูมิใจในตัวลูกศิษย์ตัวน้อยคนนี้เป็นอย่างมาก

ผ่านไปเพียงสี่วันก็มีคนมาตะโกนโหวกเหวกอยู่ที่หน้าโรงหมอจินฮง “ช่วยบุตรชายของข้าด้วย เขาถูกงูจงอางกัด” หยวนหมิงเทา ท่านเจ้าเมืองเมืองหยางโจวพูดออกด้วยน้ำเสียงร้อนรน จากนั้นให้บ่าวรับใช้สองคนแบกบุตรชายของตนลงจากรถม้าพาเข้ามาที่โรงหมอ

หมอที่ดูแลอยู่ด้านหน้าเห็นว่าเป็นท่านเจ้าเมืองก็รีบออกมาต้อนรับขับสู้ พร้อมเอ่ยถามว่า “เขาเป็นอะไรหรือขอรับ”

“เขาโดนงูจงอางกัด” งูจงอางแอบมาวางไข่อยู่ในจวนของเขา พอบ่าวรับใช้ไปพบเข้าจึงมาแจ้งบุตรชายของตน หยวนจุนเจี๋ยมั่นใจว่าตนจัดการกับมันได้ เพราะเขามีวรยุทธ์ในระดับหนึ่ง เขาจึงต้องการฆ่ามัน แต่ใครจะรู้ว่าการกำจัดงูจงอางไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด มันหวงไข่ของมันเป็นอย่างมาก ในขณะที่เขากำลังจะใช้มือรวบหางของมัน งูจงอางกลับฉกเข้าที่แขนของเขาอย่างจัง

หมอตู้ที่นำเขาเข้ามาในห้องคนป่วยมีสีหน้าลำบากใจเมื่อเห็นอาการของบุตรชายท่านเจ้าเมือง “เขาโดนกัดมานานแค่ไหนแล้วขอรับ”

“ราวหนึ่งเค่อเห็นจะได้”

“บอกท่านเจ้าเมืองอย่างไม่ปิดบัง โดยปกติแล้วผู้ที่ถูกงูจงอางกัด ถ้าโชคดีหน่อยก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้นขอรับ” หมอตู้พูดพลางก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม